BLOG

Onverwacht ben ik enkele oude sieraadenfoto's tegengekomen toen ik dit weekend op zoek was naar een saaie kentekenbewijs… deze zwart-witfoto van een gouden armband (onderste afbeelding) moet begin jaren 70 genomen zijn, toen mijn g-vader Jean-Jacques Cartier Cartier London leidde. Hij was Creative Director op #175NewBondStreet (het equivalent van #JeanneToussaint in Parijs) door de #swingingsixties heen, en zijn innovatieve ontwerpen (zoals het #crashwatch) weerspiegelen een achtergrond van grote veranderingen. Plotseling was het niet langer gebruikelijk om je te kleden zoals je ouders, en twinsets en #parels maakten plaats voor Mary Quant #minirockjes en forse sieraden… Terwijl formele gelegenheden zoals debutantenballen werden vervangen door studentenopstanden en psychedelische muziek, bevond Cartier zich in de luxe-industrie op een moeilijk moment: er was simpelweg niet meer dezelfde vraag naar hoogwaardige sieraden. JJC was gedwongen zich aan te passen.

In tegenstelling tot veel van zijn collega's koos hij ervoor niet de route van modearmbanden in te slaan, maar hij experimenteerde wel met ontwerpen. Deze #goldarmbanden (bekend als de #TVbangle) voldeden aan de vereisten. Het was rebels in vorm, zag er geweldig uit bij de mode van die tijd en was minder duur dan sieraden met edelstenen, maar het was nog steeds uitgesproken #CartierLondon, qua ontwerp en vakmanschap. Hij maakte er niet veel van – voor JJC was exclusiviteit deel van de luxe - dus het was toepasselijk om deze foto tegen te komen, net nadat één van deze armbanden werd verkocht bij @bonhamsjewels.

Het heeft nummering op de achterkant maar ik weet het nummer van de #Bonhams armband niet, dus ik kan niet zeker weten dat het exact dezelfde is, maar het lijkt er erg op! De schatting voor de 1973 #gouden armband was £ 6-8000 maar het bracht veel meer op, eindigend op £37.750. Ik denk dat dat een record moet zijn: 3 jaar geleden verkocht @Christiesjewels er één met een paar #oorbellen.

Gezien het #PebbleWatch record vorige week, lijkt het erop dat 1970s Cartier London een moment beleeft… ironisch gegeven de lasten van verschrikkelijk hoge luxebelastingen, minder welvaart en veranderende smaak betekenden dat het ongelooflijk moeilijk was om luxeartikelen destijds te verkopen. Ik zou graag willen weten wat je ervan denkt vandaag – zou je het dragen?

Afbeeldingengalerij

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Nog een week, nog een record voor vintage Cartier London. Dit keer stond het Cartier Pebble (ook wel bekend als de 'baseball') in de schijnwerpers, dat op veiling ging bij Phillips in Genève met een schatting van CHF 50.000–100.000.

Deze werd gemaakt in 1972, onder mijn grootvader Jean-Jacques Cartier. Een kunstenaar in hart en nieren, hij was een liefhebber van design (afgebeeld hier kort nadat hij aan de École des Arts Décoratifs had gestudeerd).

Zoals bij alle Cartier London horloges in die tijd, werd de ongewone gouden kiezelsteenvormige kast gemaakt in de werkplaats van Wright en Davies in Clerkenwell door een bekwame goudsmid — waarschijnlijk de zeer bekwame werkplaatsleider, Sam Mayo.

Eenmaal gecontroleerd, werden de kasten in een aktetas verpakt met de andere kasten, implementgesp en op maat gemaakte bandjes die die week waren voltooid, en gegeven aan de jonge leerling die op bus 38 naar Piccadilly Circus zou springen en tien minuten zou lopen naar 175 New Bond Street.

Geen taxi's, beveiligingsbusjes of beveiligingsbeambten: de beproefde Cartier-formule was dat niemand ooit zou vermoeden dat een sjofel uitziende jongen op een bus iets van waarde meedroeg. Via de personeelsingang naar binnen gaand, zou de leerling naar boven gaan naar de kleine horlogemakersdivisie en alles overhandigen aan meester-horlogemaker Eric Denton.

Het bijzondere aan deze horloges is dat zoveel individuele onderdelen met de hand werden gemaakt: van de kast tot de wijzerplaat, tot de wijzers, tot de saffierspanner. Elk horloge nam enkele maanden in beslag om te maken en als je er een wilde hebben, zette je je naam op de wachtlijst en moest je gewoon wachten.

Tegenwoordig ben je waarschijnlijk nog langer aan het wachten op deze vintage pebbles — ze zijn nog zeldzamer dan het beroemdere Crash Horloge, en de enkele die Jean-Jacques wel maakte, waren in twee maten voor mannen en vrouwen.

Sommige veilingen zijn bijna gladiatorisch — gisteravond was het zo. Het bieden was snel en heftig, uiteindelijk neerkomend op slag na slag tussen twee bieders: één in Michigan en de ander in Monaco. En de uiteindelijke prijs? Ik denk dat zelfs mijn grootvader verbijsterd zou zijn geweest: een verbijsterende CHF 403.200.

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Een eeuw geleden waren de kranten aan beide zijden van de Atlantische Oceaan gevuld met enthousiasme over 'Cartier's nieuwe armbanden' (2e afbeelding): "Hier", schreef een Parijse correspondent, "kijkt de chique wereld naar Cartier voor nieuwe uitvindingen in sieraden... Het polshorloge, dat van Cartier is, is nu de mode van het moment. Vrouwen ruilen allerlei sieraden in voor dit nieuwe speeltje." Er is recent meer interesse geweest voor antieke Cartier-horloges voor mannen (en inderdaad de heropviving van oude ontwerpen zoals de #Cloche op #WatchesandWonder2021), maar de vroege #dameshorloges hebben ook hun eigen magie. Deels prachtig juweel, deels praktisch uurwerk, ze gingen aan de herenhorloges van Cartier met enkele jaren vooraf. Tegen de tijd dat de #CartierTank in 1919 op de markt kwam, was Cartier's delicate #watchbracelet voor vrouwen, meestal met een moiré zijden of #diamantband, al een statussymbool geworden onder modieuze vrouwen in Londen, Parijs en New York (in haar roman uit 1909 Elizabeth Visits America beschreef #ElinorGlyn een dameslunch in een herenhuis in New York waar de vrouwen "allemaal gekleed waren in de duurste, prachtigste jurken van Parijs en prachtige juwelen Cartier-horloges" droegen). Benieuwd of dit bepaalde exemplaar van diamanthorloge ooit een damesunch in Manhattan heeft meegemaakt... het is een interessante omdat het zowel de Belle Époque-periode weerspiegelt (met de #rosecutdiamanten, en de gebogen vorm boven en onder) en toch vandaag de dag nog steeds cutting edge lijkt met zijn uitschuifbare platina en #diamantband (geen gesp nodig, het rekt zich letterlijk uit als elastiek over de pols). Dit magische mengsel van klassiek en modern was, op een manier, de handtekening van Louis Cartier. Hij was een soort Steve Jobs van zijn tijd, altijd de grenzen van ontwerp en innovatie opzoekend. Met zijn #montresbracelets stond hij erop dat het mooi maar ook nuttig was, en volgens de internationale pers van 100 jaar geleden slaagde hij: "Over het polshorloge valt dit te zeggen: het is het nuttigste stuk sieraden dat in vele seizoenen is uitgevonden." Inderdaad nuttig... het houdt nog steeds de tijd! Welke zou jij kiezen: klassieke tank of antieke polshorloge-armband?

Fotogalerij

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Vandaag, 17 april 2021, is de dag van de begrafenis van Prins Philip. Het was aangrijpend om de verslaggeving te volgen - een mooie afscheid en viering van een buitengewoon leven.

Als je terugkijkt op een goed geleefd leven (zie vorig bericht), herinnert het me eraan dat 17 april ook het erfgoed van een ander man markeert... 174 jaar geleden vandaag registreerde #LouisFrancoisCartier zijn eerste maker's mark, wat in feite het begin van Cartier markeerde.

Wie als ondernemer weet, is in veel opzichten de formele registratie van een bedrijfsnaam of symbool niet echt het begin. De werkelijkheid voor de 27-jarige Louis-François was dat zijn lange reis meer dan tien jaar eerder was begonnen tijdens slopende jaren als slecht betaalde, overwerkte juweliersleerling. Maar de registratie van dit maker's mark - een ruitvormig symbool met zijn initialen gescheiden door een Hartenaas - symboliseerde een fundamentele stap voorwaarts in de reis van een ambitieuze man, een moment dat alles kon veranderen en dat niet alleen zijn leven zou veranderen, maar ook dat van zijn afstammelingen en de duizenden mensen die voor #Cartier zouden werken.

Ik heb me vaak afgevraagd wat de betekenis achter de Hartenaas is. Er is de woordspeling (in het Frans betekent 'cartier' een maker van speelkaarten) en misschien, net als zijn overoveroveroveroverkinderen (mijn kinderen!), genoot hij van een goed kaartspel, maar waarom specifiek de Hartenaas? Suggesties zijn welkom.... de romanticus in mij denkt graag dat het misschien zijn liefde voor zijn familie weerspiegelt ('Ik ben je toegewijde vader en vriend', schreef hij aan zijn zoon, 'jij en ik zijn onafscheidelijk') en het belang dat hij aan vriendelijkheid hechtte ('wees erg aardig' was zijn advies voor volgende generaties).

Wat de reden ook mag zijn, ik hou van de eenvoud en symmetrie van dit symbool - beide kenmerken die de Cartier-stijl zouden komen te vertegenwoordigen. En hoewel ik me niet kan voorstellen dat Louis-François 174 jaar geleden enig idee had van de moeilijkheden die voor hem lagen (slechts enkele maanden later zou zijn bedrijf bijna volledig worden vernietigd door een gewelddadige revolutie) of van de omvang van het inspirerende erfgoed dat hij zou achterlaten, hoop ik wel dat hij de tijd nam om het succes te vieren dat hij tot nu toe had bereikt (zelfs als het slechts was met een familiespelletje kaarten...)

Fotogalerij

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Triest nieuws over Prins Philip. Dit weekend was het aangrijpend om zoveel tributen te lezen en mooie beelden te zien van zijn 99 jaar. Ik draag hier op mijn kleine manier aan bij met deze foto — doorgegeven door mijn grootvader Jean-Jacques Cartier, die op de achtergrond staat met zijn bril — van een van de bezoeken van de Hertog van Edinburgh aan Cartier London veel decennia geleden.

Hij was, zo herinnerden degenen die destijds op 175 New Bond Street werkten zich, een heel bijzondere bezoeker — en niet alleen omdat hij deel uitmaakte van de koninklijke familie. Hij was oprecht geïnteresseerd in het design en ambacht dat in de stukken waren verwerkt.

Prins Philip was zo gepassioneerd over design dat hij in 1956 zijn eigen prijs oprichtte, de Prize for Elegant Design (nu bekend als de Prince Philip Designers Prize), om innovatief design aan te moedigen in de moeilijke jaren van het naoorlogse Groot-Brittannië. Het werd de langstlopende designprijs in de geschiedenis. Hij ontwierp ook verschillende sieraden voor zijn vrouw, de Koningin.

Deze foto werd genomen in de English Art Works werkplaats op de 3de verdieping van 175 New Bond Street. Er zijn andere foto's van de koninklijke bezoeken aan Cartier London — inclusief die genomen in de elegante showroom op de begane grond — maar ik hou van deze omdat ik denk dat hij veel zegt.

Voor Prins Philip was een bezoek aan Cartier niet simpelweg over het zien van de nieuwste juwelen; hij wilde echt begrijpen hoe zij werden gemaakt boven in de werkplaats en wilde spreken met de getalenteerde ontwerpers en ambachtslieden achter de schermen.

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Een kleine Cartier gouden #vogelbroche met robijn oog voor jullie allemaal deze Pasen, zittend bovenop enkele schetsjes van mijn grootvader, #JeanJacquesCartier. Als kind herinner ik me dat ik gefascineerd was wanneer hij allerlei soorten dieren uit het niets tevoorschijn toverde met zijn betrouwbare potlood. Hij hield van dieren (meer op zijn gemak in de stal bij het paard en zijn honden dan gasten ontvangen), en in aanloop naar Pasen, zou hij voorstellen dat de juwelierontwerpers van Cartier zich zouden richten op ontwerpen voor #vogeljuwelen.

Zodra de #juwelierontwerpen waren goedgekeurd en nauwgezet gemaakt door de #EnglishArtWorks werkplaats boven de showroom, creëerde hij kleine lentescènes in zijn etalages om voorbijgangers te verleiden. Ik kan me hem voorstellen op New Bond Street, naar de etalages kijkend, steeds opnieuw controleren dat het eindresultaat precies goed was. Hij was enigszins een perfectionist, eigenlijk is dat een understatement...gebleken uit het feit dat "het beste is goed genoeg" een soort gevleugeld woord werd in de Cartier London showroom!

Afbeeldingengalerij

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Hou jij ook van de Williamson diamanten broche van de Koningin? Gemaakt 68 jaar geleden door Cartier London, het is gemonteerd in platina en bestaat uit vele diamanten van verschillende slijpingen (briljanten, baguettes en markiezen), waaronder één van de mooiste roze diamanten die bestaan.

Het was erg leuk om achter de schermen van dit stuk te gaan kijken in de Cartiers and the British Royal Family online lezing terwijl we reisden van 1937, toen een 11-jarige Prinses Elizabeth zich verbaasd afvroeg "een soort nevel van verwondering terwijl Papa werd gekroond", tot aan deze ontmoeting in 2009 tussen Hare Majesteit en de Obamas.

Het verhaal van deze broche begon in 1947 toen Prinses Elizabeth een speciaal huwelijksgeschenk ontving van de Canadese monarchist Dr Williamson: een enorme 54,5 ct ruwe roze diamant (kort daarna geslepen tot een 23,6 ct briljant).

Een paar jaar later (de vertraging wordt uitgelegd in de webinar) werd de glinsterende roze diamant gedeponeerd bij 175 New Bond Street zodat het Cartier London team hun magie kon uitoefenen.

Het was een proces dat veel gekwalificeerde personen betrokken. Eerst, op de bovenste verdieping, werkte de hoofdontwerper van het bedrijf Frederick Mew aan potloodschetsen die vervolgens werden teruggebracht tot enkele werkbare ontwerpen.

Elk ontwerp werd geschilderd, op ware grootte, en na goedkeuring werd het uiteindelijke ontwerp naar beneden doorgegeven aan de deskundige monteerders, zetsers en polijsters in de English Art Works werkplaats.

Tenslotte, een niveau lager, zou Jean-Jacques Cartier het voltooide creatie nauwkeurig inspecteren, controleren of elke diamant in precies de juiste hoek was geslepen om het licht te vangen, ervoor zorgen dat de achterkant van het juweel net zo perfect was als de voorkant, en dat de sluiting sterk, veilig en discreet was.

Door Hare Majesteit vele malen in de loop der decennia gedragen, meestal met parels (bijv. afbeelding 2: een portret uit 1954 met een jonge Prins Charles en Prinses Anne) — de Williamson Broche verbeeldt Pierre Cartier's overtuiging zo perfect dat:

"Een juweel dat klassiek van ontwerp is, dat stenen van goede kwaliteit bevat, blijft altijd een schoon voorwerp." — Pierre Cartier

Ik hou vooral van de kleine details, zoals hoe de bloemblaadjes aan de randen krullen, en hoe de markiezen diamanten de mooiste knopjes vormen op de baguette-diamanten steel…

Afbeeldinggalerij

Credit: Getty Images, as referenced in The Cartiers

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Sieraden kunnen veel betekenen voor veel mensen. Neem verlovingsringen — veel meer dan de waarde van hun samenstellende onderdelen, zij worden ook doordrenkt van emotioneel gewicht. Deze ring onderscheidt zich echter, omdat de betekenis ervan veel verder reikt dan slechts een paar.

Het zou komen om de keuze tussen liefde en plicht te symboliseren, een beslissing die de koers van de geschiedenis voor een heel land zou veranderen. Ik ben al lang gefascineerd door antieke juwelen vanwege hun vermogen om geschiedenis tot leven te brengen.

De vele hoofdstukken van een afzonderlijke steen kunnen niet alleen licht werpen op degenen die hem bezaten, maar ook op degenen die hem sourceerden en hem vormgaven tot een draagbare kunstwerk. In het geval van deze ring begon het allemaal in de jaren dertig toen Jacques Cartier een vertrouwde verkoper naar Bagdad stuurde om edelstenen te kopen.

Bij aankomst werd de verkoper ingelicht dat de edelsteenverkoop in het geheim moest plaatsvinden — hij was verboden om details terug naar Londen te telegraferen, behalve dat hij meer geld nodig had. Jacques vertrouwde op zijn werknemer en stuurde het zonder vertraging over. Voor zo'n grote prijs, veronderstelde hij, zou Cartier een enorm aantal kostbare edelstenen verkrijgen.

Maar toen zijn verkoper terugkeerde, had hij alleen een klein zakje. Daaruit haalde hij een smaragd ter grootte van een vogeleieren. Als edelsteenexpert was Jacques onder de indruk van de kans om een zo'n prachtige smaragd vast te houden die van de Grote Mogol had behoord. Maar als zakenman was hij ontstemd.

Voor de Russische Revolutie zou Cartier geen probleem hebben gehad om kopers voor zo'n steen te vinden. Maar de jaren dertig waren een ander tijdperk. De enige optie was om de smaragd in tweeën te snijden. Hoewel het Jacques pijn deed, moest hij aan het bedrijf denken. Een gepolijste helft werd aan een Amerikaanse miljoenair verkocht.

De ander (19,77 ct) werd door de Koning gekozen als middelpunt voor een platina verlovingsring voor Wallis Simpson. Traditioneel worden smaragden niet gebruikt voor verlovingsringen — vergeleken met diamanten is de steen zacht en kan deze gemakkelijk krassen.

Maar Edward VIII was niet geïnteresseerd in traditie. Een halve eeuw later werd deze ring verkocht bij Sotheby's (in de setting van goud en diamanten uit de jaren vijftig) voor $1,9 miljoen. Hoeveel van de waarde ligt in de verhalen die het vertelt?

Fotogalerij

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Echt leuk om mijn artikel in British Vogue te zien — 'The Story Behind The Royal Family's Enduring Love Affair With Cartier' — compleet met prachtig sfeervolle afbeeldingen van het koningshuis dat door de decennia heen Cartier-juwelen draagt, inclusief deze van de Koningin en de Hertogin van Cambridge met de fantastische Hyderabad-diamantketting.

Mijn dank gaat uit naar Rachel Garrahan, Jewellery and Watch Director bij British Vogue, dat zij mij heeft gevraagd dit artikel te schrijven naar aanleiding van de online lezingen over koninklijke juwelen die ik samen met Caroline de Guitaut geef.

Verder lezen: 'The Story Behind The Royal Family's Enduring Love Affair With Cartier' — British Vogue (februari 2021) · 'Cartier and Royalty' — Royal Collection Trust · 'Cartier: Style and History' — Grand Palais tentoonstellingscatalogus (2013) · Noble Jewels from the Collection of Her Royal Highness the Duchess of Windsor — Sotheby's Genève (1987)

Afbeeldingengalerij

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Er is de laatste tijd veel opwinding geweest over vintage Cartier-horloges. Uiteraard is 'vintage' niet altijd een zeer precieze term: in het geval van Cartier bestrijkt het meer dan 100 jaar (de eerste polshorloges voor mannen werden aan het begin van de 20e eeuw gemaakt). Daarom was ik zo geïntrigeerd toen ik deze bijzonder vroege exemplaar deze week zag verschijnen @fellowsauctions: een tonneau verkocht in Londen in oktober 1914, toen mijn overgrootvader, Jacques Cartier, de tak aan 175 New Bond Street leidde.

De #tonneau (vertaald als 'vat') was een van Cartiers allereerste modellen, voor het eerst gecreëerd in 1906. Dat is een jaar voordat Cartier een contract tekende met horlogemaker #EdmondJaeger (hem jaarlijkse orders beloven ter waarde van ongeveer $1 miljoen vandaag) en meer dan een decennium voordat het iconische Tank werd ontworpen. Interessant genoeg heeft dit horloge geen saffierWindser, maar zelfs op dit zeer vroege stadium deelt het dezelfde nummering-eigenaardigheden op de wijzerplaat die tot vandaag de dag voortduren, waarbij het Romeinse cijfer 'IV' wordt vervangen door 'IIII'; een belangrijk detail voor de symmetrie-beminnende Cartiers omdat dit een betere balans met 'VIII' verzekerde.

Dit horloge zou onder Louis Cartier in Parijs zijn gemaakt en over het Kanaal zijn verscheept voor verkoop in de Londense showroom (#CartierLondon had pas in de jaren 1920 zijn eigen atelier). Het werd vervolgens cadeau gegeven aan een Schotse Kapitein die in mei 1915 naar het Westelijk Front ging om met zijn Highland-regiment te vechten (de inscriptie - 2e afbeelding - luidt 'A.D. Thomson, 51st High Div., 1/5/15'). Intussen had Jacques Cartier, die vocht in de Franse cavalerie, enkele weken eerder gas gekregen in de loopgraven op het Westelijk Front. Dit maakt dit horloge voor mij nog veel aangrijpender: een verbinding tussen hem en de Schotse Kapitein, verenigde in de gemeenschappelijke strijd tegen hun vijanden.

Gelukkig zouden zowel Jacques als de kapitein de oorlog overleven…net als dit #cartierwatch. Ik hou ervan hoe oud en versleten het vandaag de dag eruitziet; niet alleen een minuscule werkend (ja, het werkt nog steeds) kunstwerk maar ook zo'n sterk suggestief stuk geschiedenis dat een verhaal vertelt van degenen die het maakten, verkochten en droegen.

Galerij

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Dank aan @vogueindia @priyankaskhanna dat zij mij hebben gevraagd bij te dragen aan hun Valentine-editie met een verhaal achter een stuk sieraden dat ik draag en dat liefde symboliseert. Ik koos mijn #triplering waarvan ik uit eerdere berichten weet dat het veel betekenis heeft voor velen van jullie over de hele wereld. Hier is mijn verhaal:

Het eerste Cartier-stuk dat ik ooit bezat was een Trinity Ring die ik van mijn ouders kreeg toen ik 18 werd. Ik hield ervan, zo draagbaar en chic. Het bestaat uit drie vervlochten banden van geel goud, wit goud en roze goud die mijn grootvader (#JeanJacquesCartier) mij vertelde simboliseerden loyaliteit, vriendschap en liefde.

Legenden over de oorsprong van deze ring zijn talrijk zoals ik in mijn boek over The Cartiers schrijf - sommigen zeggen dat het door mijn overovergrootoom #LouisCartier is gemaakt voor zijn vriend, kunstenaar en schrijver #JeanCocteau in de jaren 1920, en dat het werd geïnspireerd door Cocteau's opium-gevoede droom over de ringen rond Saturnus. Of dit verhaal waar is of niet, de rol die Cocteau speelde bij het verhogen van de populariteit ervan is onbetwistbaar (hij was op dat moment de literaire bad boy van Parijs!). Maar zelfs vandaag, ongeveer 100 jaar nadat het voor het eerst verscheen in de Cartier-filialen in Londen, Parijs en New York als een betaalbaar alternatief voor hun high-end sieraden voor zowel mannen als vrouwen, blijft het iconisch.

Helaas verloor ik mijn eigen ring toen ik zwom in de Middellandse Zee kort nadat mijn ouders hem mij gaven. Ik was ontroostbaar - zo'n speciaal cadeau is verbonden met zoveel emotie. Gelukkig verraste mijn man mij jaren later (die dit droevige verhaal nogal wat keren had gehoord) met nog een trinity ring als het perfecte verjaardagscadeau. Ik hou ervan - en verbazingwekkend genoeg past het net zo goed nu met elk outfit als 25 jaar geleden! Zo'n tijdloos stuk, en ook zo zeer aanroerend, ik doe het bijna nooit af.

#trinityring #liefdesieraden #valentijnsdag #liefdesring #lovejewellery #valentijnsieraden #cartierisforlovers

Galerij

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Wat een pracht! Dank je wel aan iedereen die gisteren aan deel I van de live sessie 'The Cartiers and the British Royal Family' heeft deelgenomen.

Het was zo leuk om samen met Caroline de Guitaut — zoals jullie die hebben volgen — de verhalen achter enkele fenomenale juwelen uit de Royal Collection te onderzoeken. Zij beschikt over een schat aan kennis over dit onderwerp. We startten de sessie in de late 19e eeuw, toen de jonge Alfred Cartier, terwijl hij probeerde het kleine familiebedrijf van zijn vader tijdens de Parijse Commune draaiende te houden, naar Londen vluchtte met juwelen om aan het koninklijke hof te verkopen. We reisden vervolgens helemaal door tot 2011, toen de Duchess of Cambridge de Halo Tiara van de Koningin droeg toen ze het altaar afliep.

Tussenin waren er kroningsceremoniën (geweldig voor een aspirerend juweliersbedrij), presentaties aan het hof (ook goed), Edwardiaanse Kerstmis op Sandringham (herinnerd als 'Dickens in een Cartier-setting' door de toekomstige Duke of Windsor), parel-zoekavonturen, Indiase vieringen, elegante koninklijke bruiloften en wereldschokkende catastrofale gebeurtenissen van oorlog tot de Grote Depressie.

Caroline legde ook uit welke verschillende soorten juwelen zich in de Royal Collection bevinden, waarbij ze onderscheid maakte tussen de Crown Jewels (bewaard in de Tower of London en gebruikt voor kroningsceremoniën), historische juwelen, erfstukken — zoals het diamanten diadeem op deze afbeelding, gemaakt voor de kroning van George IV — en de persoonlijke juwelen van Hare Majesteit de Koningin, inclusief de Cartier-ketting op dit Dorothy Wilding-portret van Koningin Elizabeth II aan het begin van haar regering.

Voor mij was dit een bijzondere webinar: ik ben opgegroeid met magische verhalen over de koninklijke creaties van de Cartiers, verteld door mijn grootvader, dus het was geweldig om de geschiedenis met zoveel van jullie te delen.

Voor degenen die niet konden komen: het goeie nieuws is dat de opname beschikbaar is om te bekijken. En nog meer goeie nieuws: we hadden gewoon te veel verhalen en juwelen om in één evenement te passen, dus keep an eye out voor details over deel II.

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst