De Trinity ring bestaat uit drie in elkaar grijpende banden (geelgoud, roségoud, en een derde band die in de originele versie uit 1924 platina was, later vervangen door witgoud) ontworpen om vrij om elkaar heen te rollen terwijl ze bijeengehouden blijven door hun in elkaar grijpende vorm. Het is misschien wel het meest tijdloze en breedst erkende ontwerp van het huis, en is sinds de creatie ervan continu in productie.
De technische prestatie zit in de constructie: drie afzonderlijke banden moeten zo met elkaar verbonden zijn dat elke band vrij kan draaien binnen het geheel, maar geen enkele kan worden verwijderd zonder het geheel te demonteren. De methode maakt gebruik van een reeks in elkaar grijpende schakels of lussen in het metaal zelf (de ringen gaan met tussenpozen door elkaar heen) die elke band dwingt om in een cirkelvormige baan te bewegen en tegelijkertijd scheiding voorkomt. Bij een goed gemaakte Trinity ring is de beweging van de banden vloeiend en gelijkmatig, en behoudt het geheel zijn vorm zonder speling of gerammel.
De keuze voor drie goudlegeringen was weloverwogen. Geelgoud, witgoud en roségoud zijn allemaal goudlegeringen met verschillende toegevoegde metalen om hun kleur te bereiken: geelgoud gebruikt koper en zink, witgoud gebruikt palladium of nikkel en soms rodiumbeplating, roségoud gebruikt koper in een hogere verhouding. De drie tinten samen creëren een visuele rijkdom die een eenkleurig ontwerp niet zou kunnen bereiken, en de combinatie is zo sterk verbonden geraakt met Cartier dat het driekleurige goudpalet nu onmiddellijk herkenbaar is als een verwijzing naar dit ontwerp.
Een van de bekendere draagsters van de ring was Diana, Princess of Wales, die zowel de Trinity ring als het Cartier Tank horloge waardeerde. Haar publieke associatie met beide stukken gedurende de jaren 80 en 90 droeg bij aan hun zichtbaarheid in die periode en aan hun latere plaats in de twintigste-eeuwse iconografie van het huis.
De twee blogberichten over de Trinity ring, De Cartier Trinity Ring: Zijn Oorsprong en De Cartier Triple of 'Trinity' Ring, verkennen de geschiedenis en context van het ontwerp gedetailleerd, inclusief hoe keurmerken en handtekeningen aan de binnenkant van de banden worden gebruikt om individuele stukken te plaatsen binnen de productiegeschiedenis.
Bronnen
- Francesca Cartier Brickell, The Cartiers (Ballantine Books, 2019), hoofdstuk 5 (“Stones Paris: Early 1920s”) en hoofdstuk 6 (“Moicartier New York: Mid-1920s”)
- Hans Nadelhoffer, Cartier: Jewelers Extraordinary (Thames and Hudson, 1984; herzien 2007), geciteerd op pag. 176, 184 e.a.
