Veelgestelde Vragen

De Cartiers is verkrijgbaar bij alle grote boekwinkels en online retailers in hardcover, paperback, e-book en audioboekformaat. Op de edities-pagina staan aankooplinks per regio en editie.

Ja, het audioboek is beschikbaar via Audible, Apple Books en andere grote audioboekplatforms.

Ja, e-bookversies zijn beschikbaar via Amazon Kindle, Apple Books, Google Play en andere grote digitale platforms in de meeste landen.

De Cartiers is verschenen in meerdere taalversies. Bezoek de edities-pagina voor alle edities en aankooplinks.

De Engelse editie telt 544 pagina's. De Tsjechische editie, uitgegeven door PROSTOR in 2025, telt 768 pagina's en is de meest uitgebreide vertaling. Alle edities zijn te vinden op de edities-pagina.

Op de evenementen-pagina staan aankomende lezingen en gesprekken. U kunt ook @creatingcartier op Instagram volgen voor de laatste aankondigingen.

Ja, Francesca is beschikbaar voor lezingen, voordrachten en evenementen. Gebruik het contactformulier en selecteer "Lezingsverzoek" om beschikbaarheid en details te bespreken.

Voor gebruik van afbeeldingen, tekst of ander materiaal uit De Cartiers kunt u contact opnemen met de uitgever (voor Engelstalige rechten: Penguin Random House), of gebruik het contactformulier en selecteer "Rechten en toestemming".

Nee. Hoewel sieraden en horloges door het hele boek aanwezig zijn, is De Cartiers in de eerste plaats een familiegeschiedenis die zich uitstrekt van het revolutionaire Frankrijk tot de jaren zeventig. Het portretteert het gezinsleven, de ambities, de creativiteit en de privégeschiedenis van een wereldwijd luxusmerk over vier generaties.

Absoluut. Het boek is in de kern een familieverhaal over ambitie, rivaliteit tussen broers, oorlog, liefde en verlies over vier generaties. Lezers die houden van sociale geschiedenis, biografieën of verhalen over het opbouwen van een imperium zullen het even boeiend vinden als degenen die voor de sieraden komen.

Het is geschreven door een directe afstammeling van de familie, op basis van privé-familiearchieven, persoonlijke correspondentie en interviews met voormalige medewerkers en klanten. Andere Cartier-boeken richten zich op de sieraden en de uurwerkkunst; De Cartiers vertelt het menselijke verhaal: het gezinsleven, de ambities, de rivaliteit en de privégeschiedenis achter het mondiale luxusmerk over vier generaties.

Ja, zij is een directe afstammeling van Louis-François Cartier, de stichter. Haar overgrootvader was Jacques Cartier, een van de drie broers die uitgebreid aan bod komen in het boek. Meer informatie is te vinden op de auteurs-pagina.

De Cartiers is het resultaat van meer dan een decennium onderzoek, waarbij gebruik werd gemaakt van privé-familiearchieven, persoonlijke correspondentie, dagboeken en interviews met voormalige medewerkers, klanten en familieleden in meerdere landen.

Het boek beslaat de periode van het midden van de negentiende eeuw, toen Louis-François Cartier zijn eerste Parijse atelier opende, tot 1974, toen het laatste familielid het bedrijf verkocht. Het portretteert ongeveer 130 jaar geschiedenis over vier generaties van de familie Cartier.

Het bedrijf werd in 1847 in Parijs opgericht door Louis-François Cartier (1819-1904), de overovergrootvader van Francesca. Hij droeg het over aan zijn zoon Alfred, die op zijn beurt zijn drie zonen Louis, Pierre en Jacques erbij betrok, die het bedrijf wereldwijd uitbreidden.

Louis, Pierre en Jacques Cartier waren de kleinzonen van Louis-François Cartier. Louis leidde de Parijse salon en was de creatieve kracht achter de iconische ontwerpen; Pierre bouwde de zaak in New York op; Jacques reisde de wereld rond op zoek naar edelstenen en klanten. Samen transformeerden ze een Parijse juwelierswinkel in een wereldwijde luxeonderneming aan het begin van de twintigste eeuw.

De laatste familiebezitter was Jean-Jacques Cartier, de zoon van Jacques en hoofd van het Londense filiaal. Door de veranderende omstandigheden als gevolg van de economische crisis van de jaren zeventig verkocht de familie het bedrijf in 1974, waarmee een einde kwam aan meer dan honderd jaar familiebezit. Dit bittere einde vormt het slot van De Cartiers.

Ja, Cartier had koninklijke leverancierstitels van koning Edward VII, die hen naar verluidt 'de juwelier van koningen en de koning der juweliers' noemde. De Cartiers onderzoekt de relatie tussen de broers en het Britse hof uitgebreid, inclusief stukken die werden gemaakt voor kroningen en grote koninklijke gelegenheden.

De Indiase maharadja's behoorden aan het begin van de twintigste eeuw tot de belangrijkste klanten van Cartier. Jacques Cartier ondernam talrijke reizen naar India, waar hij relaties opbouwde met de vorstenhoven en uitzonderlijk mooie edelstenen aankocht. Deze ontmoetingen hadden directe invloed op de Tutti Frutti-stijl en worden uitgebreid behandeld in De Cartiers.

Ja, horlogemakerij speelde een centrale rol in de geschiedenis van Cartier. Louis Cartier creëerde in 1904 het eerste moderne polshorloge voor de vlieger Alberto Santos-Dumont. De Santos, Tank, Crash en mysterieuze horloges komen allemaal aan bod in De Cartiers.

Mysterieuze horloges zijn tijdmeters waarvan de wijzers in de lucht lijken te zweven zonder zichtbaar mechanisme. Het geheim schuilt in kristallen schijven verstopt in de wijzers, aangedreven door een verborgen aandrijving in de basis. Ze zijn een van de meest begeerde objecten die Cartier heeft gemaakt.

De Tank werd in 1917 ontworpen door Louis Cartier, geïnspireerd door het bovenaanzicht van Renault-tanks op het westelijk front. Het werd een van de meest duurzame horlogeontwerpen in de geschiedenis.

De Trinity-ring is een ontwerp van drie verweven banden in geel goud, wit goud en roségoud, voor het eerst gecreëerd in 1924, naar verluidt voor de dichter Jean Cocteau.

'Tutti Frutti' verwijst naar de stijl van kleurrijke, gesneden edelsteensieraden die Cartier in de jaren twintig pionierden, geïnspireerd op Indiase Mughal-tradities. De reizen van Jacques Cartier naar India en zijn relaties met de maharadja's speelden een centrale rol in de ontwikkeling van deze stijl.

Ja, toen Prins Rainier van Monaco in 1956 een aanzoek deed aan Grace Kelly, was de verlovingsring afkomstig van Cartier.

Alfred Cartier (1841-1925) was de zoon van stichter Louis-François en de vader van Louis, Pierre en Jacques — de drie broers die de Cartier-naam wereldberoemd maakten. Hij leidde het bedrijf tijdens zijn kritieke transformatie van een kleine Parijse atelierwinkel naar een internationaal luxemerk.

Jeanne Toussaint trad in 1915 in dienst bij Cartier Parijs en werd in 1933 directeur Fijne Sieraden. Ze begeleidde de grote dierensieraden van de jaren veertig en vijftig, met name de driedimensionale Panthèrebroches, en Louis Cartier zelf gaf haar de bijnaam La Panthère.

Jean-Jacques Cartier (1919-2010) was de zoon van Jacques en het laatste familielid dat een vestiging van Cartier leidde. Hij was hoofd van Cartier Londen en de drijvende kracht achter de Crash- en Pebble-horloges. In de jaren zeventig verkocht hij de Londense vestiging, waarmee een einde kwam aan de directe betrokkenheid van de familie.

Charles Jacqueau (1885-1975) was van 1911 tot 1935 hoofdontwerper bij Cartier Parijs. In nauwe samenwerking met Louis Cartier was hij verantwoordelijk voor een groot deel van de meest gevierde visuele creaties van het bedrijf, zowel in de Garland Style als in de Art Deco-periode.

Edmond Jaeger was een Parijse uurwerkmaker wiens expertise op het gebied van ultradunne uurwerken een sleutelrol speelde bij de creatie van de meest elegante horloges van Cartier. Louis Cartier werkte samen met Jaeger voor de levering van uurwerken voor de Santos en andere ontwerpen. Jaeger sloot later een partnerschap met de Zwitserse maker LeCoultre en stichtte het huis Jaeger-LeCoultre.

De Garland Style, in het Frans Style Guirlande, was de lichte, kantachtige Belle Époque-esthetiek die Cartier aan het begin van de twintigste eeuw perfectioneerde. Het gebruik van platina als edelmetaal maakte dit mogelijk: sterker en fijner dan goud, kon platina juweliers in staat stellen fijne, ajour-guirlandes van diamanten te maken.

In de jaren twintig en dertig wendde Cartier zich tot Art Deco, een geometrische, architectonisch geïnspireerde esthetiek gekenmerkt door sterke kleurcontrasten, scherpe contouren en invloeden van het kubisme, egyptomania en Japans design. De Art Deco-stukken van Cartier behoren tot de bekendste werken van het merk.

Serti mystérieux, of onzichtbare zetting, is een juwelierstechniek waarbij edelstenen op verborgen binnenrails worden geplaatst zodat er van bovenaf geen metaal zichtbaar is. De sieraden lijken te zweven op een doorlopend kleurvlak.

Guilloché is een decoratieve gravurtechniek uitgevoerd met een rozenmotor-draaibank, die ingewikkelde repeterende geometrische patronen in een metaaloppervlak creëert. Cartier gebruikte dit als ondergrond voor doorzichtig email op wijzerplaten en poederdoosjes.

De Santos is een van de vroegste specifiek ontworpen polshorloges in de geschiedenis, in 1904 gemaakt door Louis Cartier voor de Braziliaanse vliegpionier Alberto Santos-Dumont. Santos-Dumont had een horloge nodig dat hij tijdens het vliegen kon aflezen, dus ontwierp Louis Cartier een polshorloge met een vierkante kast en zichtbare schroeven op de bezel.

De Crash is een opzettelijk vervormd, asymmetrisch polshorloge dat Cartier Londen vanaf 1967 produceerde, een van de meest eigenzinnige ontwerpen in de horlogegeschiedenis. Zijn gesmolten, uitgerekte vorm brak volledig met de geometrische traditie van Cartier-horlogeontwerp. Jean-Jacques Cartier was verantwoordelijk voor de creatie ervan.

De Pebble is een afgerond, gladwandig gouden polshorloge dat Cartier Londen in het begin van de jaren zeventig maakte onder leiding van Jean-Jacques Cartier. Er werden er minder van gemaakt dan van het Crash-model, waardoor het zeldzamer is en tot de meest begeerde vintage Cartier London-stukken behoort.

De Tonneau, Frans voor vat, is een van de klassieke horlogekastgeometrieën van Cartier, stammend uit het begin van de twintigste eeuw. Het is breder in het midden dan aan de uiteinden en volgt het gebogen profiel van een vat.

De Tortue, Frans voor schildpad, is een Cartier-horlogekastovorm met gebogen rechthoekige zijden die smaller worden naar de uiteinden, vernoemd naar de gelijkenis met een schildpadschild.

Het Calibre 101 is een van de kleinste mechanische uurwerken die ooit zijn gemaakt, slechts 14 mm lang. Ontwikkeld in 1929, werd het ontworpen voor sieraadhorloges waarbij de bewegende delen verborgen moesten worden in een armband, broche of decoratieve kast.

Natuurlijke parels, gevormd in wilde mosselen zonder menselijke tussenkomst, waren een van de meest begeerde materialen in de luxehandel van voor de Eerste Wereldoorlog. Eén enkel streng kon de waarde van een Parijse herenwoning evenaren. Pierre Cartier was zeer actief in de parelhandel. De ommekeer kwam in de jaren twintig en dertig, toen Japanse gekweekte parels de markt overspoelden.

De Kokoshnik is een tiarastijl die de Russische traditionele hoofdtooi oproept, gekenmerkt door een hoge, waaier- of boogvormige voorkant. Cartier paste deze vorm toe vanaf het begin van de jaren 1900 voor Europese koninklijke en adellijke klanten. De diamanten Kokoshnik van Grootvorstin Vladimir uit 1908 behoort tot de bekendste.

De Panthère is het meest gevierde dierenmotief van Cartier: driedimensionale broches, armbanden en clips die sluipende grote katten afbeelden, gezet in diamanten en onyx. Het motief is nauw verbonden met Jeanne Toussaint, aan wie Louis Cartier de bijnaam La Panthère gaf.

De Russische keizerlijke familie en de bredere Romanov-aristocratie behoorden aan het begin van de twintigste eeuw tot de belangrijkste klanten van Cartier. Grootvorstin Vladimir, voor wie Cartier in 1908 een diamanten Kokoshnik maakte, behoorde tot de meest prominente. De revolutie van 1917 maakte abrupt een einde aan deze relatie.

Marjorie Merriweather Post (1887-1973) was een van de rijkste vrouwen van Amerika, erfgename van het Post Cereals-fortuin, en een van de grootste Cartier-verzamelaars in de Verenigde Staten. Haar collectie bestond uit tientallen jaren hoogwaardige Cartier-sieraden.

De Hertogin van Windsor (Wallis Simpson) en de Hertog van Windsor (voormalig koning Edward VIII) waren een van de meest gevierde Cartier-klanten van het midden van de twintigste eeuw. Haar verlovingsring van de Prins van Wales was van Cartier, en haar sieradencollectie was buitengewoon.

De Hope-diamant is een van de beroemdste edelstenen ter wereld, een diepe blauwe diamant van 45,52 karaat die nu bewaard wordt in het Smithsonian Institution. Cartier verwierf en verkocht hem aan de Amerikaanse verzamelaar Evalyn Walsh McLean.

De Taylor-Burton-diamant is een peervormige diamant van 69,42 karaat die Cartier in 1969 kocht op een veiling in New York, destijds de hoogste prijs ooit betaald voor een diamant op een veiling. Richard Burton verwierf hem vervolgens van Cartier voor Elizabeth Taylor.

Cartier en Fabergé zijn de twee meest vergeleken luxemerken van de Belle Époque. Beiden bedienden dezelfde elitaire internationale clientèle en maken buitengewone fantasieobjecten naast sieraden. Hun concurrentie en de overlapping van klanten is een terugkerend thema in De Cartiers.

Howard Carters ontdekking van het graf van Toetanchamon in 1922 veroorzaakte een golf van egyptomania in de kunsten. Cartier omarmde Egyptische motieven, scarabeeën, lotusbloemknoppen, hiërogliefopschriften en valkhoofden, en maakte in de loop van de jaren twintig broches, armbanden en decoratieve objecten in Egyptische revival-stijl.

Nee, maar Francesca heeft een reeks van 10 webinars van een uur gemaakt over verschillende aspecten van de geschiedenis en het familieverhaal, die gratis bekeken kunnen worden op de webinars-pagina.

Nee, maar Francesca heeft een reeks van 10 webinars van een uur gemaakt over verschillende aspecten van de geschiedenis en het familieverhaal, die gratis bekeken kunnen worden op de webinars-pagina.