BLOG

Designinspiratie - achter de schermen in Jacques Cartier's bibliotheek… #sieradenontwerpers #cartierlondon #bandeau #diamantsieraden #jacquestheodulecartier #sieradenontwerp #cartierjewelry

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Een voorbeschouwing van vandaag's 'Royal Rivals' talk bij de Smithsonian. Ik kijk ernaar uit om opnieuw de ring in te stappen met Kieran McCarthy van Wartski om het voor Cartier en Fabergé op te nemen en de verhalen achter enkele iconische creaties te delen — zoals hoe een Fabergé-ei van het keizerlijke paleis via een rommelmarkt in het mid-westen bij Kieran terechtkwam.

En ondertussen een klein quizje: deze creaties afgebeeld hier zijn een mengeling van Cartier en Fabergé — hebben jullie gissingen welke welke is?

Terwijl zij de Wereldtentoonstelling in hun geboortplaats Parijs aan het begin van de 20e eeuw bezochten, waren de drie broers Cartier — kleinzonen van de oprichter van het eerbiedwaardige sieradenhuis — onder de indruk van de verfijnde vakmanschap van Carl Fabergé's creaties, en de zaden voor een langdurige internationale rivaliteit werden geplant.

Als onderdeel van hun zoektocht naar de grootste luxe-cliënten op de planeet besloten beide bedrijven — de ene Frans, de ander Russisch — een showroom in het buitenland te openen. Zij kozen niet alleen dezelfde stad, Londen, maar dezelfde locatie, New Bond Street, en zo was het podium klaar voor een epische strijd.

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Ter ere van het platina jubileum, hier het verhaal achter de ketting die de 25-jarige Koningin Elizabeth II 70 jaar geleden droeg in haar eerste officiële portretten als de nieuwe Koningin.

In het midden van de jaren 1930, toen de jongste van de Cartier-broers, Jacques Cartier, de Londense vestiging leidde, ging het goed met de zaak. De grote English Art Works werkplaats zat vol met getalenteerde ambachtslieden die belangrijke stukken maakten, zowel voor individuele opdrachten als voor de voorraden van de elegante showroom aan 175 New Bond Street hieronder.

Ten slotte was het een decennium waarin zich volop gelegenheden voordeden om kostbare juwelen te dragen: van hoofpresentaties aan het hof tot jubileumvieringen (George V in 1935) tot kroningsfestiviteiten (George VI in 1937). Grote kettingen waren bijzonder in trek. Deze — in diamant en platina — werd in 1935 gemaakt en verscheen dat jaar in Harper's Bazaar, gedragen door de stijlvolle Countess of Warwick (2de afbeelding). Het moet goed reclame zijn geweest, want het jaar erop had Cartier het verkocht — maar niet voor lang.

Ze verkregen het in 1937 opnieuw. Snel vooruit tien jaar — inclusief een wereldoorlog en het overlijden van Jacques Cartier — en de ketting, nog steeds bij Cartier London (nu onder leiding van Jean-Jacques Cartier), zou op het punt staan belangrijk interesse te trekken.

In 1947 bood de Nizam van Hyderabad, een van de rijkste mannen ter wereld (zie 3de afbeelding, op de voorkant van Time Magazine), de toenmalige Prinses Elizabeth een trouwcadeau van Cartier London aan: naar keuze twee items. De Prinses koos deze diamanten ketting en een bloemen diamanten tiara met verwisselbare diamanten broche's (4de afbeelding toont deze gedragen als zowel tiara als brooche; 5de afbeelding toont deze trouwcadeaus in de pers).

Seeds dien hebben de ketting veel keren gedragen — onder meer voor de officiële portretten van de Koningin door Dorothy Wilding in 1952 en op bankbiljetten — en meer recentelijk heeft het een nieuw leven gekregen, uitgeleend aan jongere leden van de koninklijke familie (6de afbeelding). Het ziet er even goed uit in de jaren 2020 als in de jaren 1930.

Voor meer informatie over de lange relatie van de koninklijke familie met Cartier, zie mijn artikel voor British Vogue.

Afbeeldingengalerij

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Vanaf het moment dat ik de legendarische Cartier-ontwerper Alfred Durante ontmoette, verwelkomde hij me als familie. "Ik wist dat jij het was toen ik je de straat zag aflopen" waren zijn eerste woorden toen hij de deur opende met een warme glimlach.

"Je moet een Cartier zijn — ik herken je gelaatstrekken!" En dat was het bijzondere aan Alfred: hij was in de jaren 1950 begonnen bij Cartier NY en had mijn familie uit eerste hand gekend.

In de vele gesprekken die volgden, beantwoordde Alfred geduldig een eindeloze stroom vragen.

Ik deed onderzoek naar het verhaal van The Cartiers en hij nam altijd de tijd om me te helpen — hij liet me deze schets van een bloembroche zien die hij op 16-jarige leeftijd bij zijn Cartier-interview had getekend, en deelde belachelijke anekdotes over het werken voor de charmante Claude Cartier (de zoon van Louis, Claude was mijn grootvaders neef die Cartier NY in 1962 zonder zijn familie in te lichten verkocht).

Alfred beschreef hoe hij opgroeide in de ontwerpstudio boven de showroom aan Fifth Avenue, als leerling werkte onder topontwerpers uit Frankrijk, en juwelen ontwierp voor de Hertog van Windsor, Elizabeth Taylor en Marilyn Monroe. "Zeggen dat ik aanvankelijk onder de indruk was, zou voorzichtig uitgedrukt zijn…

Maar ik merkte dat zij zich op hun gemak voelden, en ik voelde me op mijn gemak, toen ik leerde ze zelf aan het woord te laten, en reageerde met mijn schetsen, waardoor ik hun juweeldromen tot leven bracht." Nadat Alfred Cartier verliet als VP Design & Production, werd hij een succesvol onafhankelijk ontwerper. "Ik ben je familie zo dankbaar," zei hij op zijn bescheiden manier.

"Hoe anders zou een jongen uit Brooklyn al deze kansen hebben gekregen?" Het was fascinerend om met hem te spreken omdat zijn carrière zich uitstrekte over decennia van enorme veranderingen in Amerika, bij Cartier en in de luxe-industrie. Maar meer dan dat, hij was aardig en grappig, en hij werd een vriend.

De laatste keer dat ik Alfred zag was toen The Cartiers werd uitgebracht. Hij kwam naar een lanceringsevenement in New York met zijn man Will en was de laatste die wegging — zijn exemplaar van het boek stevig in handen, tot het einde toe ondersteunend. Toen we later naar boven gingen voor een rustige lunch, vertelde hij me — als een vaderfiguur — hoe trots hij was en dat het verhaal moest worden verteld.

Het betekende veel voor me dat het van hem kwam en ik mis hem enorm.

Rust zacht, Alfred Durante, 1937–2022.

Galerij

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Het gebeurt niet vaak dat je de tijd hebt om echt langzaam aan te doen en te zitten en te luisteren — en te leren — voor dagen achtereen in plaats van minuten. Zeker niet op een tropisch eiland.

Daarom voelde het ongelooflijk verwennend om de afgelopen week op JLF Soneva Fushi door te brengen, omgeven door een groep van zulke leuke en fascinerende mensen.

JLF is een festival dat auteurs uit verschillende achtergronden samenbrengt om ideeën uit te wisselen: diplomaten en schrijvers praten met wiskundigen over de toekomst; historici verkennen onderwerpen als oorlog en klimaatverandering met journalisten; schrijvers en dichters delen hun inspiratiebronnen met regisseurs en kunstenaars.

De gesprekken zullen binnenkort online beschikbaar zijn, maar ondertussen hier een voorproefje — enkele hoogtepunten uit de sessies:

• Radhika Raje en ik verkennen enkele juwelen van de Maharaja's in de context van de historische verbindingen tussen Oost en West; influencers toen en nu, en de vraag naar inspiratie versus toe-eigening
• Marcus du Sautoy in gesprek met wetenschapper Roger Highfield over de vraag of AI ooit zo creatief kan zijn als mensen (wat gebeurt er als je een computer vraagt het volgende Harry Potter-boek te schrijven?)
• William Dalrymple duikt in de wereld van spionage met Ben Macintyre
• Peter Frankopan, auteur van The Silk Road, stelt David Wallace-Wells vragen over klimaatverandering en of de toekomst zo somber is als zijn boek The Uninhabitable Earth suggereert
• Patrick Radden Keefe, auteur van Empire of Pain, deelt standpunten over leiderschap en het overwinnen van obstakels met Huma Abedin, chef-de-staf van Hillary Clinton en auteur van Both/And
• Shobhaa De in gesprek met Vikas Swarup, auteur achter de film Slumdog Millionaire, over omgaan met de gevolgen van politieke incorrectness in India
• André Aciman chatten met Sanjoy K. Roy over het verrassende verhaal achter zijn roman — en later film — Call Me By Your Name

JLF in de roze stad Jaipur heeft een briljante, intense, allesomvattende energie. Dit was anders — kalmer, intiemer — maar net zo magisch, ook al was het het regenmoeson en kon ons vliegtuig op de eerste dag niet landen. Zoals mijn aankomende schrijversdochter zei: "Dat is een geweldig begin voor een verhaal, mum — een geheim magisch eiland beschermd door een storm…"

Fotogalerij

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Met nog slechts 1 minuut en 3 seconden van de online @loupethis veiling van vandaag te gaan, werd het wereldrecord makende bod voor een #Cartierhorloge gedaan…het was een Cartier London 1967 Crash horloge dat verkocht werd voor een hamerpijs van $1,5 miljoen.

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Soms krijg je een uitnodiging die je gewoon niet kunt weigeren. Ik ben diep in onderzoek dus ik probeer nu mijn hoofd laag te houden, maar toen de briljante @sanjoykroy @JLFlitfest contact met mij opnam om mij uit te nodigen om te spreken op het inaugurale JLF Soneva Fushi Festival in…wacht even… de Malediven...hoefde ik niet lang na te denken!

Een beetje achtergrond – net voordat de wereld in 2020 pauze drukte, was er even een moment waarop ik rond de wereld zoefde (dit voordat ik zelfs wist wat 'zoomen' was) om mijn boek te lanceren. Een van de plaatsen waar ik werd uitgenodigd om te spreken was JLF in zijn thuisstad: de magische roze Indiase stad Jaipur. Ik was in de wolken, ik hou van India – ik had er al behoorlijk wat tijd doorgebracht toen ik aan mijn boek werkte – en alleen al om de praatjes op JLF te horen stond al lang op mijn bucketlist (JLF wordt beschreven als "de grootste literaire show op aarde" en heeft het afgelopen decennium meer dan 2.000 sprekers ontvangen).

En inderdaad, het was ongelooflijk...hoewel wel een beetje intimiderend omdat de eerste talk die ik bijwoonde mijn eigen talk bleek te zijn. Nog maar een uur of zo nadat ik op het festival was aangekomen, stond ik op het podium voor wat een eindeloos publiek leek – later hoorde ik dat het ongeveer 4.000 mensen waren – en deelde ik verhalen over de Cartiers en hun persoonlijke banden met India, inclusief de invloed die India op hun ontwerpen had (deze afbeelding #tuttifrutti). En toen, op muziek en applaus (in ieder geval van mijn kinderen op de eerste rij!), werd mijn boek formeel gelanceerd door de Prinses van Jaipur (2de afbeelding).

Deze keer, op #jlfsonevafushi2022 als onderdeel van 10 dagen vol debatten, praatjes, workshops, muziek, poëzie en film, zal ik spreken met Maharani @radhikaraje van Baroda. Voor degenen die vorig jaar aan onze webinar hebben deelgenomen (3de afbeelding), is dit een kans om meer te horen over de Maharaja en de juwelier. Geen gebrek aan juwelen natuurlijk – Baroda was beroemd om zijn pareltapijten, diamanten halskettingen en onvergelijkbare parels – maar ook een heel menselijk verhaal over twee mannen, beiden gedreven door een groot plichtsgevoel.

Voor degenen die erbij kunnen zijn, tot ziens daar! De praatjes zullen ook worden opgenomen. Het festival loopt van 13–22 mei – zie de 4de afbeelding voor hun verleidelijke filmpje!

#kunstencultuur

Afbeeldingengalerij

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Diep in het onderzoek voor het volgende boek. Altijd een hoogtepunt wanneer stukken uit het verleden weer bij elkaar komen…#horology #cartierwatch #watchdesign #enamelwatch #cartiertank #jeanjacquescartier #watchthisspace

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Enkele vintage Cartier vogels om je een heel Gelukkig Paasfeest toe te wensen. Heb je favorieten?

Voor wie geïnteresseerd is in wat familieachtergrond: mijn grootvader, Jean-Jacques Cartier (laatste afbeelding), hield ervan om op verschillende momenten van het jaar rond te spelen met de etalages in de Cartier London winkel.

In de aanloop naar Pasen stelde hij voor dat Cartier's juwelierontwerpers zich zouden richten op ontwerpen voor vogelbroche's die enkele van de edelstenen incorporeerden die ze op dat moment in voorraad hadden — dus een opaal kon een ijsvogel worden, een robijn kon een rol spelen in een exotische vogel, en chalcedoon kon worden omgetoverd tot een uil.

Zodra Jean-Jacques had goedgekeurd welke ontwerpen werkelijkheid zouden worden, werden de gekozen ontwerpen doorgegeven aan de English Art Works werkplaats boven de showroom aan 175 New Bond Street, waar een druk team van begaafde zetter, stellers en polijsters ze tot leven zou brengen.

En pas nadat ze zijn strenge kwaliteitstest hadden doorstaan — waarbij ze door een medewerker werden gedragen om te controleren of de stenen in precies de juiste hoek waren gezet om het licht op te vangen — was het tijd voor de etalage. Jean-Jacques zou kleine lentethema's creëren om voorbijgangers te verwennen.

Ik kan me hem voorstellen op New Bond Street, naar de etalages kijkend, telkens opnieuw controleren of het eindresultaat precies goed was. Hij was nogal een perfectionist.

Hier, ter nagedachtenis aan hem, een klein bezaaid reisje terug in de tijd met Pasen.

Credits (van links naar rechts): Eerste rij: S.J. Phillips (robijn exotisch), Hindman Auctions (koraal en smaragd). Tweede rij: Bonhams (agaat & saffier uil), Christie's (goud en koraal kip), Elstob & Elstob (smaragd, citrien en diamant). Derde rij: Christie's (opaal ijsvogel), 1stDibs (goud en spinelroodborst), Doyle New York (goud, witte chalcedoon eend).

Afbeeldingengalerie

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Het was een prachtige ervaring om onlangs verhalen over The Cartiers bij Cartier Londen te delen. Deze dia toont de English Art Works werkplaats die Jacques in de jaren 1920 creëerde — op de 3e verdieping van 175 New Bond Street, het gebied dat nu La Résidence is en, zoals bleek, exact de ruimte waar ik mijn presentatie gaf.

Tegen de tijd dat Jacques de Londense werkplaats opzette, had hij al een leerlingschap in Parijs voltooid, was verhuisd naar 175 New Bond Street, was ontsnapt aan gasaanvallen in de Eerste Wereldoorlog, en had geholpen Pierre de Cartier New York werkplaats op te richten. Het was een opmerkelijke verzameling ervaringen om mee te nemen naar een nieuw creatief project.

Ik vond het heerlijk om verhalen over de Cartier werkplaatsen van mijn grootvader te horen, die veel tijd hier doorbracht. Dit was de motorruimte van Cartier Londen — de allesbehalve glamoureuze omgeving waar magie plaatsvond. Blokken kostbare metalen en ongepolijste edelstenen werden getransformeerd in glinsterende creaties waardig voor de elegante winkel eronder.

Het was een gelukkige plek: degenen die daar werkten spraken over gekakel, liedjes en pijprook die in de lucht hingen, en het voelde als een familie.

De juwelen die in deze kamer werden gemaakt zijn legendarisch: de halsketting met smaragd en diamant van Lady Granard uit de jaren 1930 op de foto achter mij, de roze diamanten Williamson broche van de Koningin, de Halo tiara, de smaragden verlovingsring van de Hertogin van Windsor.

En bij het werken met zulke waardevolle grondstoffen was het belangrijk niets te verspillen. De monteurs droegen een leren vel over hun knieën zoals een schort — na maanden werk zouden deze doordrongen zijn van minuscule deeltjes kostbare metalen en naar gespecialiseerde goudwerkbedrijven worden gestuurd om te worden verbrand en het waardevolle stof uit te pakken.

Zelfs de vrouwelijke polijsters moesten elke vrijdag hun haar wassen in de wasbak op het werk zodat het afvalwater kon worden gezeefd naar fijne deeltjes die tijdens het polijsten waren bezinken.

Mijn dank gaat uit naar Laurent Feniou omdat hij mij uit nodigde om bij Cartier Londen te spreken, ruim 100 jaar nadat de English Art Works werkplaats werd opgericht — het was zo leuk om verhalen te delen en boeken te signeren, vooral in de kamer waar het gebeurde.

Fotogalerij

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Wat een plezier... Dank je wel aan iedereen die zich aansloot bij Kieran McCarthy van Wartski (in de Fabergé-hoek) en mij (team Cartiers) terwijl we het tegen elkaar opnamen in ons Rivals on Bond Street talk in het V&A.

We doken in de kleurrijke geschiedenis van twee families, op veel manieren vergelijkbaar: beide waagden een gok en richtten in de jaren 1840 een bedrijf op, beide oprichters gaven het drie decennia later door aan hun zonen, beide families worstelden om hun bedrijf door tegenslagen heen in leven te houden en beide waren vastbesloten om blijvende stukken van de hoogste kwaliteit te maken voor enkele van de beste klanten ter wereld.

Ik sprak over het motto "Never Copy, Only Create" van de Cartiers en of Fabergé de uitzondering op de regel was, kijkend naar voorbeelden zoals de dieren — de kangoeroes in de vijfde afbeelding stelden de meeste mensen voor een raadsel: Fabergé aan de rechterkant en Cartier aan de linkerkant.

We dachten ook na over hoe niet erg enthousiast Jacques Cartier zou zijn geweest toen Fabergé zich naast hem op New Bond Street vestigde, en we doken in het leven — en met edelstenen versierde aankopen — van hun kleurrijke klanten: van de Jeff Bezos van die tijd, Ernest Cassel (met zijn fantastische Fabergé roulettewiel en Cartier diamanten varen-brochés) tot de controversiële Mrs Greville ("een lomp, hebzuchtig, snobistisch oud kreng dat water in haar mond kreeg bij het zien van royalty," volgens Cecil Beaton), wiens legendarische collectie Cartier-juwelen in 1942 aan Koningin Elizabeth werd nagelaten en wiens geschenk van een Fabergé-hond — naar het voorbeeld van de hond van Koning Edward VII, Caesar — aan Koningin Alexandra in 1910 nu deel uitmaakt van de Fabergé-tentoonstelling van het museum.

We eindigen door te kijken naar het What If: wat als de revolutie Carls Fabergé's werk niet had beëindigd? Zouden de volgende generatie Fabergés hun aanbod hebben kunnen aanpassen zoals de Cartiers dat deden, of waren ze als familie te verdeeld om die hoogtepunten te bereiken, ontbrekend dat geheime ingrediënt dat de Cartier-broers in overvloed hadden — een ongelooflijk sterke band en een gedeelde ambitie om de beste te zijn?

Heerlijk om de verhalen met zovelen van jullie te delen — we horen dat het een recordbrekend evenement voor het V&A was. We kijken uit naar een revanche op een bepaald moment, want er was nog zoveel wat we hadden kunnen zeggen en tonen. Een uur gaat te snel voorbij!

Galerij met afbeeldingen

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Een weekend spelletje. Beide meer dan een eeuw geleden gemaakt, een van deze uilen is Cartier, de ander Fabergé — twee meesterjuweliers die om de gunst van de Belle Époque-clientèle streden. Kun je zien welke welke is?

De twee bedrijven deelden meer dan alleen een rivaliteit. Ze waren buren op New Bond Street, elk elkaar aansporend tot grotere hoogten van vakmanschap en fantasie. Beiden hielden van email, edelstenen en dierenrijk als onderwerpen.

En toch had elk een eigen karakter: Fabergé's werk neigt naar fantasie en verhaal, Cartier's naar elegantie en precisie. Het antwoord staat in de tweede en derde afbeelding hieronder.

Galerie

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst