BLOG

Onlangs een onverwacht fascinerende ervaring gehad. Een bezoek aan een horlogemaker om antieke Cartier-horloges te bespreken, en we ontmantelden er uiteindelijk een paar. Plotseling kregen deze levensloze objecten leven.

Net als kostbare juwelen hebben oude horloges hun eigen verhalen en hoewel je van buitenaf allerlei onderzoek kunt doen (droeg het misschien tijd voor een Franse graaf in de Belle Époque of een Britse rockster in de swinging sixties?), zoals een horlogespecialist mij eens zei, je weet echt niet waar je aan toe bent met een vintage horloge totdat je de kast opent.

Wat zit er dan in?

Om te beginnen aanwijzingen van degenen die het tot leven hebben gebracht, of weer tot leven: horlogemakers graveerden soms hun initialen en met wat speurwerk kan het mogelijk zijn om uit te zoeken of het de strikte hoofdhorlogemaker in Londen of een nerveuze jonge leerling in Parijs was die er decennia geleden hard aan werkte (hou van dit onderdeel – brengt me in eindeloze konijnenholen van vroeger levens).

Andere merken onthullen verschillende geheimen: nummers en symbolen zijn soms zoals verwacht, maar soms suggereren ze een vervalsing of een 'Frankensteins' horloge (gemaakt van verschillende horloges).

In dit geval (woordspeling niet bedoeld), sprong ik letterlijk in de lucht toen we een vervaagd makersmerk ontdekten (een EJ en zandloper), wat suggereert dat het horloge werd gemaakt in Edmond Jaegers werkplaats op een moment toen de grote man zelf – hier afgebeeld – nog in leven was en de leiding had (ik ben gefascineerd door Jaeger en zijn relatie met Louis Cartier – twee creatieve geniën – meer over hun alliantie in #thecartiersbook).

Dan is er het uurwerk (2de afbeelding), het kloppende hart dat nog steeds tikt zelfs wanneer het uit de kast is verwijderd.

Bij veel oude horloges is het #horlogeuurwerk in de loop der jaren gerepareerd of vervangen, maar het openen van dit vroege #cartiertonneau onthulde het originele uurwerk erin.

Ik vond het nogal mooi, en het zette me ook aan het denken… ik vroeg me af naar de jonge man voor wie het trouw de tijd bijhield terwijl minuten in uren veranderden en maanden en jaren… een constant gezelschap door hoogtepunten en laagten en wisselende tijdperken.

Zo veel meer om te delen.

Ben de afgelopen maanden verbaasd geweest meerdere keren terwijl ik op zoek was naar de echte menselijke verhalen achter oude horloges. Meer zal volgen!

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Wat een ongelooflijke reis naar het land der parels. Lijkt bijna surreëel. Jaren lang heb ik de dagboeken van Jacques gelezen en bestudeerd, en het was adembenemend om alles tot leven te brengen door in zijn voetsporen te treden, en dat zelfde gevoel van verwondering te ervaren dat hij voelde toen hij voor het eerst meer dan een eeuw geleden de boot uit stapte in Bahrein. Zoveel geweldige verhalen en afbeeldingen om te delen, maar eerst, om het pareltoneel in te zetten, hier is een kaakuitklappend stuk.

Als je bedenkt hoe lang het duurt om genoeg natuurlijke parels te vinden die qua grootte/toon/vorm overeenkomen voor slechts één parelketting (mijn grootvader vertelde me dat het niet ongebruikelijk was dat Cartier minstens een decennium wachtte om een natuurlijke parelketting te creëren), is het echt buitengewoon om er eentje van deze omvang te zien. 18 strengen niet minder..

Nog specifieker was dat deze ketting me werd getoond door de Mattars @mattarjewelers, een familie die mijn overgrootvader voor het eerst in 1912 had ontmoet. Destijds probeerde hij de parelhandel in de regio beter te begrijpen en enkele parels te kopen om mee terug te nemen naar zijn Cartier-filiaal in Londen, en naar zijn broers in Parijs en New York, dus ontmoette hij verschillende parelhandelaren.

Het is moeilijk om te overschatten hoe belangrijk #natuurlijkeparels waren voor #decartiers destijds. Als de duurste edelsteen op de planeet waren #parels ongelooflijk gewild en de ontdekking van een perfecte parel kon financiële markten wereldwijd verstoren. Zoals #paulclaudel, de Franse schrijver en diplomaat (die aan de Cartiers verbonden werd door het huwelijk van zijn zoon, Pierre met Marion Cartier) opmerkte, in het vroege 20e eeuw, wanneer een perfecte natuurlijke parel werd gevonden "hun verschijning op de markt drukt alle andere waarden. Het verandert wisselkoersen en veroorzaakt aanzienlijke ongerustheid, omdat zij voelen dat hun operationele stabiliteit onder bedreigde wordt gesteld, zodra een nieuw en niet-kwantificeerbaar element is geïntroduceerd."

Al wat maakt het aantal parels dat ik in Bahrein zag nogal ongelooflijk.

Afbeeldingengalerie

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Honderdtien jaar geleden arriveerde Jacques Cartier voor het eerst in Bahrein. Hij schreef naar huis aan zijn broer:

"Mijn beste Louis, als ik het goed begrijp, is de belangrijkste missie die mij op deze reis naar het Oosten is opgedragen, de paarlenmarkt te onderzoeken en terug te rapporteren op de meest effectieve manier waarop wij parels kunnen aankopen."

Zoals Cartier goed wist, waren natuurlijke parels als magneten voor de rijkste vrouwen ter wereld. Sinds de ontginning van de diamantmijnen in Zuid-Afrika waren de prijzen van parels sterk gestegen in vergelijking met diamanten, op basis van hun relatieve zeldzaamheid.

In het vroege twintigste eeuw werd een paarel van goede kwaliteit — meer gewaardeerd om zijn ronde vorm dan om zijn glans — vier keer hoger geprijsd dan een diamant van hetzelfde gewicht, en een parelketting kon duurder zijn dan een Rembrandt-schilderij. Perfect natuurlijke parels waren bijna onmogelijk te vinden, maar de beste, naar mening van de Cartiers, kwamen uit de Golf.

Jacques Cartier in Bahrein, 1912.

Het probleem was dat de Cartiers een beetje laat op het toneel verschenen. Een ander groep juwelierbroers, de Rosenthals, hadden het vertrouwen van de paarlen-sjeieken al gewonnen via een zeer slimme truc met duizenden gouden munten en verschillende ezels. Als het enige Europese bedrijf dat rechtstreeks van de bron parels mocht kopen, waren de Rosenthals buitengewoon rijk geworden — en de Cartiers, die ervan beu waren om aan de zijlijn toe te kijken, wilden ook een deel van de actie.

Pagina's uit Jacques Cartier's reisdagboeken.

Volgende week volg ik in de voetsporen van mijn overgrootvader, met zijn reisdagboeken als gids. Ik stel me voor dat communicatie deze keer gemakkelijker zal zijn. Jacques schreef: "Het gesprek ging niet erg snel omdat ik mijn boodschap in het Engels gaf, de tolk vertaalde het naar het Hindustani, terwijl hij het enigszins uitbreidde, en toen vertaalde Sjeik Youssef het in het Arabisch voor de oppersjeik, terwijl hij ook zijn eigen opmerkingen toevoegde. Op deze manier duurde een discussie van 50 woorden een half uur. En toen kwam het antwoord via dezelfde keten, dus de uitwisseling ging nog een hele tijd door!"

Voor degenen in de buurt zal ik spreken en boeken signeren in Oman en Bahrein — en hopelijk enkele foto's uit Jacques' albums opnieuw uitvoeren. Blijf op de hoogte!

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Een van mijn favoriete verhalen uit de vroege dagen van Cartier in 13 Rue de la Paix is het verhaal dat ik onverwacht ontdekte over Madame Ricaud, de eerste vrouw die in het gebouw werkte.

Zij was een parel strengelaar – en een goede ook – maar de baas, Alfred Cartier (mijn ggggroot-vader, op de foto rechts), had het ouderwetse standpunt dat vrouwelijke werknemers niet op dezelfde werkplek als mannen zouden moeten werken, dus bepaalde hij dat zij in plaats daarvan in het Cartier-kantoor aan de overkant zou werken.

Het had misschien weinig praktisch nut, maar de reputatiebewuste Alfred stond erop en zijn woord was definitief.

Tenminste, dat was het totdat zijn oudste zoon Louis (links), nieuw in het bedrijf en niet bekend om het volgen van de status quo, een ander idee had... Louis stelde in twijfel waarom bijna onschatbare parels over de weg moesten worden vervoerd om te worden strengeld en vervolgens terug als halskettingen. Hij maakte een klein kamertje onder de trap in 13 rue de la Paix vrij (in feite een bezenkast) en stelde voor aan Madame Ricaud dat zij daar misschien liever zou willen werken.

Wetende dat zijn vader het idee niet leuk zou vinden, stelde hij voor het geheim voor hem te houden. Alles verliep volgens plan totdat Madame Ricaud op een dag dorst kreeg en haar kleine kamertje verliet om water te zoeken.

Alfred, die toevallig op dat moment in het gebouw was, schrok van het geruis van rokken en volgde het geluid totdat hij oog in oog stond met een doodsbange Madame Ricaud... Het zal geen verrassing zijn dat er een hevige ruzie tussen vader en zoon volgde.

Alfred mocht dan de baas zijn, maar #louiscartier, nog steeds gekwetst doordat hij in een ongelukkig huwelijk was gedwongen voor het belang van het bedrijf, was niet bereid verder toe te geven aan zijn vader. Zeker niet toen hij dacht dat hij gelijk had. Enige tijd later werd Madame Ricaud verteld dat zij kon blijven.

Louis had de slag gewonnen en #13ruedelapaix had haar eerste vrouwelijke werkneemster! #cartierparis #parel halskettingen #cartierpearls #cartiernecklace #fatherandson #cartierhistory #thecartiersbook

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat mijn boek in dezelfde week in zowel Le Monde als Le Figaro zou staan, zou ik het nooit hebben geloofd. Geweldig om de krant open te slaan terwijl je in Frankrijk bent — met een tarte aux abricots in hand — en dit te zien.

Veel dank aan de journalist voor het interview — het was echt leuk om even bij te kletsen over denkbeeldige thee (we hebben zoveel gepraat dat we hem nooit hebben kunnen bestellen!) terwijl ik een paar weken geleden in een heerlijk zonnig Parijs was voor de eerste Franse boeklancering.

We hebben het over alles gehad: van familieachtergrond en een afwezigheid van tiaras, tot hoe en waarom ik mijn baan in de stad verliet om over de hele wereld op zoek te gaan naar puzzelstukjes van het verleden, tot waarom het zo lang duurde voordat Les Cartier na de Engelse uitgave eindelijk werd gepubliceerd in het land waar het verhaal allemaal begon. (De korte versie: me werd eerst verteld dat als ik in het Frans wilde publiceren, het 40% korter zou moeten zijn omdat de Fransen niet van langere boeken houden.)

Uit den boze zeg ik je dat ik weigerde — het had voor mij geen zin en ik kon me niet eens voorstellen zoveel geschiedenis weg te snijden — en ik ben zo blij dat ik heb gewacht omdat uiteindelijk de perfecte uitgever langskwam. Enorm dankbaar aan Les Arènes en Five Continents Editions omdat zij in het boek geloofden zoals ik het had geschreven.

Eigenlijk hebben we voor Les Cartier nog een paar verhalen en afbeeldingen met betrekking tot Parijs weten in te passen. De volgende halte op de boektour is Zwitserland — ik kijk ernaar uit om misschien enkele van jullie in Genève te zien.

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Super spannend om dit weekend Le Monde open te slaan en deze volledige pagina recensie van Les Cartier te ontdekken (2e afbeelding)! Ik had deze aandacht echt niet verwacht — de beste mogelijke verrassing na een vermoeiende en wonderbaarlijke week in Parijs voor de lancering van de Franse editie van het boek.

Bedankt aan Valentin Perez voor deze doordachte recensie, die de nadruk legt op het familieverhaal, het inzicht in de drie zeer verschillende broers en enkele tot nu toe onverkende elementen van de geschiedenis van het bedrijf — zoals hoe Cartier Parijs de Duitse bezetting overleefde, en de complexe aard van Jeanne Toussaint en haar rol.

En bedankt aan iedereen die ik deze week in Parijs heb ontmoet bij de verschillende lanceringen en signeersessies dat jullie erbij waren. Deze Franse versie is uiteraard bijzonder belangrijk voor mij gezien het de plaats is waar het verhaal van mijn familie en Cartier allemaal begon — dus het betekende veel voor mij. Ik hoop dat je ervan geniet!

C'était génial d'ouvrir Le Monde ce matin et de découvrir cette pleine page de critique sur Les Cartier ! Je ne m'attendais vraiment pas à cette couverture — la meilleure surprise possible après une semaine épuisante et merveilleuse à Paris pour le lancement de la version française du livre.

Merci à Valentin Perez pour cette critique réfléchie, qui met l'accent sur l'histoire de la famille, sur les trois frères très différents et sur certains éléments jusqu'alors inexplorés de l'histoire de la firme (comme la façon dont Cartier, 13 rue de la Paix, a survécu à l'occupation allemande et la nature complexe de Jeanne Toussaint et son rôle dans l'histoire).

Et merci à tous ceux que j'ai rencontrés à Paris cette semaine lors des différents lancements et dédicaces d'être venus — cette version française est évidemment particulièrement importante pour moi, car c'est là que l'histoire des Cartier a commencé. J'espère que vous l'apprécierez !

Galerij met afbeeldingen

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Les Cartier lanceren in Parijs 📕

#lescartier #thecartiers #cartierparis #cartier #cartierfamily #cartierjewelry #artcurial #paris

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

La première critique de Les Cartier est sortie aujourd'hui dans Madame Figaro — et j'en suis ravie.

J'ai été particulièrement touchée par la conclusion, qui fait référence aux conversations que j'ai eues avec mon grand-père : « J'espère seulement que ce récit transmettra une fraction de l'émerveillement que je ressentais lorsque j'écoutais mon défunt grand-père faire revivre les hauts et les bas d'une époque très différente. » Pari réussi, selon les mots du journaliste.

Cela signifie beaucoup pour moi que cette histoire — qui a évidemment commencé en France — soit enfin publiée en français. La date officielle de parution est le 20 octobre. Merci à tous ceux qui m'ont soutenu et qui ont été si patients en attendant cette édition. Je suis ravie de pouvoir enfin partager avec vous les histoires humaines qui se cachent derrière ces bijoux.

La première critique de l'édition française est parue aujourd'hui dans Madame Figaro, et je suis très heureuse que le critique ait apprécié le livre. J'ai inclus quelques courts extraits de l'article dans les images ci-dessus.

Cela signifie beaucoup pour moi que cette histoire — qui a évidemment commencé en France — soit enfin publiée en français. La date officielle de parution est le 20 octobre. Merci à tous ceux qui m'ont soutenu et qui ont été si patients en attendant cette édition. Je suis véritablement ravie de pouvoir enfin partager les histoires humaines derrière les bijoux avec les lecteurs francophones.

Galerie d'images

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Een klein stukje schoonheid voor het weekend. Het is hier erg nat begonnen, dus dacht ik dat we wel wat van die Indische-zonneschijn inspiratie konden gebruiken die Jacques Cartier van zijn reizen naar het Oosten meebracht.

Wonderlijke mix van felle kleuren en Perzische motieven hier - en zoveel aandacht voor detail helemaal door van de ontwerpen tot het eindproduct.

Meerdere vakmannen zouden zorgvuldig hebben gewerkt om ervoor te zorgen dat elk onderdeel absoluut perfect was - 'het duurde zo lang als het duurde' vertelde een van hen me ooit, 'je kon werk als dit niet forceren.' Een sieraad, ja (ik stel me voor dat dit de kers op de taart is van een zeer elegante outfit uit de jaren 1930) maar ook een klein kunstwerk dat nog steeds de kracht heeft om de geest op te heffen.

Tenniste, dat denk ik. En jij?

#cartierartdeco #sieradenalskunst #Indianseinspiratie #sieradeniskunst #sieraden1930s #sieradenontwerpen

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

In 1904, toen de 29-jarige Louis Cartier poseerde — of liever gezegd trots onderuitgezakt lag — voor deze schets van de bekende kunstenaar Emile Friant, was hij op weg naar boven in de wereld.

Toen hij enkele jaren eerder bij zijn vader Alfred in het familiebedrijf was toegetreden, was Cartier een weinig bekende plaatselijke juwelier die allerlei juwelen, horloges en curiosa verkocht die van externe werkplaatsen waren ingekocht.

Sindsdien was Louis druk bezig geweest: eerst had hij ingestemd — zij het met tegenzin — met een financieel voordelig gearrangeerd huwelijk met de kleindochter van 's werelds beroemdste modeontwerper; daarna had hij geholpen Cartier naar de prestigieuze Rue de la Paix te verhuizen (mede dankzij dat ongelukkige maar strategisch succesvolle huwelijk — het is geen toeval dat zijn schoonouders' Maison Worth slechts een paar deuren verderop was); en ten derde had hij geïntroduceerd wat hij "de vleiende Cartier Stijl" noemde.

"In het verleden bestond de juwelierkunst alleen uit het samenstellen van mooie stenen," legde Louis uit. "We wilden terugkeren naar de eerdere tradities en de sieraden een meer artistiek karakter geven, terwijl we ze tegelijkertijd moderniseerden."

Deze unieke stijl, samen met zijn experimenten met platina als zetting voor diamanten, zou de juwelierwereld revolutioneren. Het zou Cartier ook onderscheiden van zijn concurrenten in de ogen van enkele van de beste klanten ter wereld. Geen wonder dat Louis er enigszins zelfvoldaan uitziet: "Creatief was hij een genie," herinnerde mijn grootvader zich van zijn oom.

"Maar hij had geen gebrek aan zelfvertrouwen, laten we het zo zeggen!"

Meer informatie over de briljante, gecompliceerde, vaak frustrerende maar veel geliefde Louis is te vinden in het boek.

Fotogalerij

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Leuk - en nogal surreëel - dat dit op de stoep wordt bezorgd! #thecartiers #tankchinoise #cartierfamily #cartiercollection #cartierjewelry #vintagecartier #jewellerydesign #jewelryhistory

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst

Net als velen ben ik geschokt en erg verdrietig door het overlijden van Koningin Elizabeth II. Wat een ongelooflijke vorst, en inderdaad persoon - op zoveel manieren. Ik voel me erg gelukkig dat ik met haar als onze Koningin ben opgegroeid, een vrouw die gedurende decennia van verandering consistent zulke belangrijke waarden belichaamde.

De afgelopen dagen waren de verhalen van mensen met persoonlijke ervaringen bijzonder - ik hield erg van het verhaal waarin een Amerikaanse toerist naar Schotland haar niet herkende en vroeg of zij de Koningin ooit had ontmoet - waarop zij antwoordde dat zij dat niet had, maar haar beveiligingsman Dickie die op dat moment bij haar was, wel. De toerist was zo onder de indruk dat hij de Koningin vroeg een foto van hem met de beveiligingsman te maken!

Mijn grootvader zou om dat verhaal hebben gelachen en ik denk dat haar overlijden op een manier herinneringen oproept aan veel van onze overleden grootouders - degenen die de oorlog en grote veranderingen hebben meegemaakt en aan de andere kant tevoorschijn kwamen met niet alleen een gevoel van plicht en stille waardigheid, maar ook humor, vriendelijkheid en algemene onverstoordbaarheid. Het voelt als het einde van een era.

Ik deel een favoriete foto van Hare Majesteit op 175 New Bond Street - lang voordat ik werd geboren. Het was waarschijnlijk de zoveelste keer dat zij die dag ergens op bezoek was geweest, maar nog steeds glimlachte zij, was zij geïnteresseerd en benaderbaar, zoals velen zich haar herinneren. Rust in vrede Elizabeth de Grote.

Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst