BLOG

Niedawno miałem nieoczekiwanie fascynujące doświadczenie. Odwiedzając zegarmistrza, aby omówić antyczne zegarki Cartier, skończyliśmy na rozmontowaniu kilku z nich. Nagle te bezżywne obiekty ożyły.

Tak jak cenne klejnoty, stare zegarki mają swoje własne historie i chociaż można prowadzić różne badania z zewnątrz (czy może trzymał czas dla francuskiego hrabiego w Belle Epoque albo brytyjskiego rockstara w huczących latach sześćdziesiątych?), jak powiedział mi kiedyś specjalista od zegarków, nie wiesz naprawdę, gdzie się znajdujesz z zabytkowym zegarem, aż do momentu otwarcia koperty.

Co jest w środku?

Na początek, ślady tych, którzy go stworzyli, lub przywrócili do życia: zegarmistrze czasami grawerowali swoje inicjały i przy odrobinie śledczej pracy można czasami ustalić, czy był to surowy kierownik zegarmistrza w Londynie czy zdenerwowany młody czeladnik w Paryżu, który harował nad nim wiele dziesięcioleci temu (uwielbiam tę część – wysyła mnie w niekończące się królicze nory przeszłych żyć).

Inne znaki ujawniają różne tajemnice: liczby i symbole są czasami takie, jak się spodziewamy, innym razem sugerują podróbkę lub "frankensteinowskiego" zegarka (stworzony z kilku różnych zegarków).

W tym przypadku (niepunktowany zamiar), dosłownie podskoczyliśmy ze zdumienia, odkrywając wyblakły znak producenta (E J i piasek czasu), sugerujący, że zegarek został wykonany w warsztacie Edmonda Jaegera w czasach, gdy sam wielki człowiek – pokazany tutaj – był jeszcze żywy i kierował operacją (jestem zafascynowany Jaegerem i jego relacją z Louisem Cartierem – dwoma geniuszami twórczymi – więcej o ich sojuszu w #thecartiersbook).

Potem jest ruch (2. obraz), bijące serce, które wciąż tyka nawet po wyjęciu z koperty.

Często w przypadku starych zegarków, #watchmovement był naprawiany lub wymieniony na przestrzeni lat, ale otwarcie tego wczesnego #cartiertonneau ujawniło oryginalny ruch wewnątrz.

Uważałem, że to całkiem piękne, i zaczęło mnie to skłaniać do rozmyślań…zastanawiania się nad młodym człowiekiem, dla którego wiernie trzymał czas, gdy minuty zamieniały się w godziny, miesiące i lata…stały towarzysz przez wzloty i upadki oraz zmieniające się epoki.

Tak wiele więcej do podzielenia się.

Byłem zaskoczony wiele razy w ciągu ostatnich kilku miesięcy podczas polowania na prawdziwe ludzkie historie kryjące się za starymi zegarkami. Więcej do nadejścia!

Ten artykuł został przetłumaczony z języka angielskiego. Przeczytaj oryginalny tekst angielski

Niesamowita podróż do Kraju Pereł. Prawie wydaje się surrealistyczne. Po latach czytania i studiowania pamiętników Jacques'a, było oszałamiające ożywić to wszystko, podążając jego śladami i doświadczając tego samego poczucia zdumienia, które on czuł, wysiadając z łodzi w Bahrajnie po raz pierwszy ponad wiek temu. Tyle wspaniałych historii i obrazów do podzielenia się, ale najpierw, aby nastawić scenę pereł, oto oszałamiający kawałek.

Kiedy się zastanowimy, jak długo trwa znalezienie wystarczającej liczby pereł naturalnych, które pasowałyby wielkością/tonem/kształtem do zaledwie jednego naszyjnika na jedną nitkę (mój dziadek powiedział mi, że nie było rzadkością, aby Cartier czekał co najmniej dekadę na stworzenie naszyjnika z pereł naturalnych), naprawdę jest niezwykłe być świadkiem takiego rozmiaru. 18 nitek, nic mniej..

Jeszcze bardziej wyjątkowe było pokazanie mi tego naszyjnika przez rodzinę Mattarów @mattarjewelers, rodziną, którą mój pradziadek spotkał po raz pierwszy w 1912 roku. Wtedy starał się lepiej zrozumieć handel perłami w regionie i kupić kilka pereł, aby zabrać je do swojej gałęzi Cartier w Londynie oraz do swoich braci w Paryżu i Nowym Jorku, więc spotkał się z kilkoma kupcami pereł.

Trudno jest przecenić, jak ważne były #perłynaturalne dla #thecartiers w tamtych czasach. Jako najdroższy kamień szlachetny na planecie, #perły były niezwykle pożądane i odkrycie idealnej perły mogło wpłynąć na rynki finansowe na całym świecie. Jak zauważył #paulclaudel, francuski pisarz i dyplomata (który połączył się z Cartierami poprzez małżeństwo swojego syna, Pierre'a z Marion Cartier), na początku XX wieku, zawsze gdy znaleziono idealną perłę naturalną, „ich pojawienie się na rynku zmniejsza wartość wszystkich pozostałych rzeczy. Zmienia kursy wymiany walut i powoduje rozległy niepokój, ponieważ czują, że ich stabilność operacyjna jest zagrożona, gdy pojawił się nowy i niemożliwy do oszacowania element."

To wszystko sprawia, że liczba pereł, które widziałem w Bahrajnie, jest całkiem niesamowita.

Galeria Obrazów

Ten artykuł został przetłumaczony z języka angielskiego. Przeczytaj oryginalny tekst angielski

Sto dziesięć lat temu Jacques Cartier przybył do Bahrajnu po raz pierwszy. Napisał do swojego brata:

"Mój drogi Louisie, jeśli dobrze zrozumiałem, najważniejszą misją powierzoną mi podczas tej podróży na Wschód jest zbadanie rynku pereł i doniesienie o najskuteczniejszym sposobie na zakup pereł dla nas."

Jak dobrze wiedział Cartier, naturalne perły były jak magnes dla najbogatszych kobiet na świecie. Od czasu otwarcia kopalni diamentów w Południowej Afryce cena pereł gwałtownie wzrosła w stosunku do diamentów ze względu na ich względną rzadkość.

Na początku XX wieku perła dobrej jakości — ceniona bardziej za jej okrągły kształt niż błysk — była wyceniana cztery razy wyżej niż diament o tej samej wadze, a naszyjnik z pereł mógł być droższy niż obraz Rembrandta. Idealne naturalne perły były prawie niemożliwe do znalezienia, ale najlepsze, jak wierzyli Cartierowie, pochodziły z Zatoki.

Jacques Cartier w Bahrajnie, 1912.

Problem polegał na tym, że Cartierowie przyszli na scenę nieco za późno. Inna grupa braci-jubilerów, Rosenthalowie, już zyskali zaufanie szejków pereł za pomocą bardzo sprytnej sztuczki z tysiącami monet złotych i kilkoma osłami. Jako jedyna europejska firma mająca pozwolenie na bezpośredni zakup pereł ze źródła, Rosenthalowie wzbogacili się nadzwyczajnie — a Cartierowie, zmęczeni obserwowaniem z boku, chcieli mieć również swój udział w tym biznesie.

Strony z dzienników podróży Jacques Cartiera.

W przyszłym tygodniu będę podążać śladami mojego pradziadka, korzystając z jego dzienników podróży jako przewodnika. Wyobrażam sobie, że komunikacja będzie łatwiejsza tym razem. Jacques napisał: "Rozmowa nie przebiegała szybko, bo podawałem moje wiadomości po angielsku, tłumacz tłumaczył ją na hindustani, nieco ją wzmacniając, a następnie szejk Youssef tłumaczył ją na arabski dla głownego szejka, dodając również swoje własne komentarze. W ten sposób dyskusja 50 słów zajęła pół godziny. A potem odpowiedź przyszła tą samą ścieżką, więc wymiana trwała jeszcze przez pewien czas!"

Dla osób przebywających w okolicy będę przemawiać i podpisywać książki w Omanie i Bahrajnie — i mam nadzieję odtworzyć niektóre zdjęcia z albumów Jacques'a. Śledź ten artykuł!

Ten artykuł został przetłumaczony z języka angielskiego. Przeczytaj oryginalny tekst angielski

Jedną z moich ulubionych historii z wczesnych dni Cartier przy 13 Rue de la Paix jest ta, którą nieoczekiwanie odkryłam o Madame Ricaud, pierwszej kobiecie pracującej w budynku.

Bylastruna pereł – i dobrą – ale szef, Alfred Cartier (mój pradziadek, na zdjęciu po prawej), miał staromodny pogląd, że pracownice nie powinny być w tym samym miejscu pracy co mężczyźni, dlatego zarządził, aby pracowała w biurze Cartier po drugiej stronie ulicy.

Może to miało mało sensu praktycznego, ale świadomy reputacji Alfred nalegał i jego słowo było ostateczne.

Przynajmniej tak było, dopóki jego starszy syn Louis (po lewej), nowy w firmie i nieznany z podporządkowywania się konwencji, nie wpadł na inny pomysł...Kwestionując nieefektywność transportowania bezcennych pereł po drugiej stronie ulicy, aby je nawlekać, a następnie przywozić z powrotem w postaci naszyjników, Louis wyodrębnił mały pokój pod schodami w 13 rue de la Paix (zasadniczo szafkę na miotły) i zaproponował Madame Ricaud, że mogłaby tam pracować.

Wiedzac, że jego ojciec nie będzie zadowolony z tego pomysłu, zaproponował, aby utrzymali to w tajemnicy przed nim. Wszystko przebiegało zgodnie z planem, dopóki pewnego dnia Madame Ricaud nie poczuła pragnienia i nie wyszła z małego pokoju w poszukiwaniu wody.

Alfred, który przypadkiem przebywał wtedy w budynku, był zszokowany słysząc szelest spódnic i poszedł za hałasem, aż stanął twarzą w twarz ze sparaliżowaną ze strachu Madame Ricaud...Nie trzeba dodawać, że wybuchła potężna kłótnia między ojcem a synem.

Alfred mógł być szefem, ale #louiscartier, wciąż czując się ranny z powodu zmuszenia go do nieszczęśliwego małżeństwa dla dobra biznesu, nie był gotów dalej ustępować swojemu ojcu. Szczególnie gdy wierzył, że ma rację. Jakiś czas później powiedziano Madame Ricaud, że może zostać.

Louis wygrał bitwę i #13ruedelapaix miała swoją pierwszą pracownicę! #cartierparis #pearlnecklaces #cartierpearls #cartiernecklace #fatherandson #cartierhistory #thecartiersbook

Ten artykuł został przetłumaczony z języka angielskiego. Przeczytaj oryginalny tekst angielski

Gdyby ktoś powiedział mi kilka lat temu, że moja książka ukaże się zarówno w Le Monde, jak i w Le Figaro w tym samym tygodniu, nigdy bym w to nie uwierzył. Niesamowite uczucie otworzyć gazetę będąc we Francji — trzymając w ręku tartę z morelami — i zobaczyć to.

Dziękuję dziennikarce za rozmowę — było naprawdę miło rozmawiać przy wyobrażonej herbacie (rozmawialiśmy tyle, że nigdy nie doszło do jej zamówienia!) kilka tygodni temu w słonecznym Paryżu podczas pierwszego francuskiego wydania książki.

Rozmawiali­śmy o wszystkim — od pochodzenia rodzinnego i braku tiar, po to, jak i dlaczego porzuciłam pracę w mieście, aby podróżować po całym świecie w poszukiwaniu fragmentów zagadki przeszłości, aż po to, dlaczego minęło tyle lat od wydania angielskiego zanim Les Cartier wreszcie ukazała się w kraju, gdzie ta historia się rozpoczęła. (Krótka wersja: na początku powiedziano mi, że jeśli chcę publikować po francusku, książka będzie musiała być o 40% krótsza, ponieważ Francuzi nie lubią dłuższych książek.)

Nie trzeba dodawać, że odmówiłam — to nie miało dla mnie żadnego sensu i nie mogłam sobie nawet wyobrazić skrócenia historii w takim stopniu — i jestem bardzo rada, że czekałam, ponieważ na koniec znalazł się idealny wydawca. Ogromne podziękowania dla Les Arènes i Five Continents Editions za wiarę w książkę dokładnie taką, jak ją napisałam.

W rzeczywistości, w przypadku Les Cartier wcisnęliśmy nawet kilka dodatkowych historii i obrazów związanych z Paryżem. Następnym przystankiem w trasie promującej książkę jest Szwajcaria — nie mogę się doczekać, aby zobaczyć może niektórych z was w Genewie.

Ten artykuł został przetłumaczony z języka angielskiego. Przeczytaj oryginalny tekst angielski

Super ekscytujące otworzyć Le Monde tego weekendu i odkryć tę pełnostronicową recenzję Les Cartier (2. obraz)! Naprawdę się tego nie spodziewałam — najlepsza możliwa niespodzianka po wyczerpującym i wspaniałym tygodniu w Paryżu, podczas którego lansowałam francuskie wydanie książki.

Dziękuję Valentinowi Perezowi za tę przemyślaną recenzję, która podkreśla fokus na historię rodziny, wgląd w trzy bardzo różne postacie braci i niektóre dotychczas niezbadane elementy historii firmy — na przykład jak Cartier Paris przetrwał niemiecką okupację oraz złożoną naturę Jeanne Toussaint i jej rolę.

I dziękuję wszystkim, których spotkałam w Paryżu tego tygodnia na różnych lansowaniach i podpisywaniach, że przyszliście. Ta francuska wersja jest dla mnie oczywiście szczególnie ważna, biorąc pod uwagę, że to tutaj zaczęła się historia mojej rodziny i Cartier — więc bardzo mi to znaczyło. Mam nadzieję, że wam się spodoba!

Galeria zdjęć

Ten artykuł został przetłumaczony z języka angielskiego. Przeczytaj oryginalny tekst angielski

Premiera Les Cartier w Paryżu 📕

#lescartier #thecartiers #cartierparis #cartier #cartierfamily #cartierjewelry #artcurial #paris

Ten artykuł został przetłumaczony z języka angielskiego. Przeczytaj oryginalny tekst angielski

La pierwsza recenzja Les Cartier ukazała się dziś w Madame Figaro — i jestem z tego powodu zachwycona.

Byłam szczególnie wzruszona zakończeniem, które nawiązuje do rozmów, które miałam z moim dziadkiem: "Mam nadzieję tylko, że ta opowieść przekaże ułamek zachwytów, które czułam, słuchając mojego zmarłego dziadka, który przywracał do życia wzloty i upadki bardzo innej epoki." To było sukcesem, według słów dziennikarza.

Mnogie dla mnie znaczenie ma fakt, że ta historia — która oczywiście wszystko zaczęła we Francji — wreszcie ukazała się po francusku. Oficjalna data wydania to 20 października. Dziękuję wszystkim tym, którzy mnie wspierali i którzy byli tak cierpliwi, czekając na to wydanie. Jestem zachwycona, że w końcu mogę podzielić się z wami ludzkimi historiami, które kryją się za tymi klejnotami.

Pierwsza recenzja wydania francuskiego ukazała się dziś w Madame Figaro i jestem taka zadowolona, że recenzentce książka się podobała. Kilka krótkich fragmentów z artykułu umieściłam na zdjęciach powyżej.

Mnogie dla mnie znaczenie ma to, że ta historia — która oczywiście wszystko zaczęła we Francji — wreszcie opublikowana została po francusku. Oficjalna data wydania to 20 października. Dziękuję wszystkim, którzy mnie wspierali i którzy byli tak cierpliwi, czekając na to wydanie. Jestem szczerze zachwycona, że wreszcie mogę podzielić się ludzkimi historiami kryją się za klejnotami z czytelnikami mówiącymi po francusku.

Galeria zdjęć

Ten artykuł został przetłumaczony z języka angielskiego. Przeczytaj oryginalny tekst angielski

Mała porcja piękna na weekend. Zaczął się bardzo mokry tutaj, więc pomyślałem, że moglibyśmy wykorzystać trochę tej indyjskiej słonecznej inspiracji, którą Jacques Cartier przywieziony z jego podróży na Wschód.

Wspaniała mieszanka odważnych kolorów i perskich motywów — i taka uwaga do detali we wszystkim, od projektów do ostatecznego produktu.

Wiele rzemiosła zajęłoby się, aby upewnić się, że każda część była absolutnie idealna — "trwało tak długo, jak trwało" powiedział mi jeden z nich kiedyś, "nie mogliście pośpieszyć się w pracy takiej jak ta." Ozdoba, tak (wyobrażam sobie, że jest to wisienka na torcie bardzo stylowego stroju z lat trzydziestych) ale też mała dzieła sztuki, która wciąż ma moc podnoszenia ducha.

Przynajmniej tak mi się wydaje, a tobie? #cartierartdeco #biżuteriajakosztuka #indyjskainspiracja #biżuteriajakosztuka #biżuterialat30 #projektybijuterii

Ten artykuł został przetłumaczony z języka angielskiego. Przeczytaj oryginalny tekst angielski

W 1904 roku, gdy 29-letni Louis Cartier siedział — a raczej dumnie leżał — do szkicu znanego artysty Emile'a Frianta, był na wznoszącej się ścieżce życiowej.

Kiedy kilka lat wcześniej dołączył do swojego ojca Alfreda w rodzinnym biznesie, Cartier był mało znanym lokalnym jubilerem sprzedającym wszelkiego rodzaju klejnoty, zegarki i osobliwości kupowane od zewnętrznych warsztatów.

Od tamtej pory Louis był zajęty: po pierwsze, zaakceptował (choć niechętnie) finansowo opłacalne małżeństwo z umowy z wnuczką najsłynniejszej projektantki mody na świecie; następnie pomógł przenieść Cartier na prestiżową Rue de la Paix (dzięki nie mniejszej części temu nieszczęśliwemu, ale strategicznie udanemu małżeństwu — to żaden przypadek, że dom mody jego teściów, Maison Worth, znajdował się zaledwie kilka drzwi dalej); po trzecie wprowadził to, co nazwał "pochlebiającym stylem Cartier".

"W przeszłości sztuka jubilera polegała jedynie na montażu pięknych kamieni" — wyjaśnił Louis. "Chcieliśmy powrócić do wcześniejszych tradycji i nadać biżuterii bardziej artystyczny charakter, jednocześnie ją modernizując".

Ten unikalny styl, wraz z jego eksperymentami z użyciem platyny jako oprawy dla diamentów, zrewolucjonizowałby świat biżuterii. Odróżniałby również Cartier od konkurencji w oczach niektórych z najlepszych klientów na świecie. Nic dziwnego, że Louis wygląda na nieznacznie zadowolonego: "Twórczo był geniuszem" — wspominał mój dziadek swojego wuja.

"Ale nie brakowało mu pewności siebie, powiedzmy to sobie szczerze!"

Więcej o błyskotliwym, skomplikowanym, często irytującym, ale bardzo kochanym Louis'u można znaleźć w książce.

Galeria zdjęć

Ten artykuł został przetłumaczony z języka angielskiego. Przeczytaj oryginalny tekst angielski

To zabawne - i raczej surrealistyczne - że to wylądowało na mojej doorstep! #thecartiers #tankchinoise #cartierfamily #cartiercollection #cartierjewelry #vintagecartier #jewellerydesign #jewelryhistory

Ten artykuł został przetłumaczony z języka angielskiego. Przeczytaj oryginalny tekst angielski

Podobnie jak wielu innych, jestem wstrząśnięty i naprawdę zasmucony śmiercią Królowej Elżbiety II. Jaki niesamowity monarcha i naprawdę osoba - pod wieloma względami. Czuję się bardzo szczęśliwy, że dorastałem z nią jako naszą Królową, kobietą, która konsekwentnie wcielała takie ważne wartości przez dziesięciolecia zmian.

Przez ostatnie kilka dni było specjalne słuchać wspomnień tych, którzy mają osobiste historie - uwielbiam opowieść o amerykańskim turyście w Szkocji, który nie rozpoznał JM i zapytał, czy kiedykolwiek spotkała Królową - na co odparła, że nie, ale jej funkcjonariusz ochrony Dickie, który był z nią w tamtym czasie, tak. Turysta był tak pod wrażeniem, że poprosił Królową, aby zrobiła mu zdjęcie z funkcjonariuszem ochrony!

Mój dziadek śmiałby się z tej opowieści i myślę, że w pewien sposób jej śmierć przywołuje wspomnienia wielu naszych zmarłych dziadków - tych, którzy przeżyli wojnę i wielkie zmiany i wyszli z drugiej strony nie tylko z poczuciem obowiązku i cichej godności, ale także poczucia humoru, życzliwości i ogólnej niewzruszoności. Czuje się to jak koniec epoki.

Udzielam się ulubioną fotografią JM w 175 New Bond Street - jeszcze przed moimi narodzinami. To był prawdopodobnie enety wizyt, które odbyła tego dnia, ale mimo to uśmiecha się, jest zainteresowana i dostępna, tak jak pamiętają ją tacy. Spoczywaj w pokoju Elżbieto Wielka.

Ten artykuł został przetłumaczony z języka angielskiego. Przeczytaj oryginalny tekst angielski