Net als velen ben ik geschokt en erg verdrietig door het overlijden van Koningin Elizabeth II. Wat een ongelooflijke vorst, en inderdaad persoon - op zoveel manieren. Ik voel me erg gelukkig dat ik met haar als onze Koningin ben opgegroeid, een vrouw die gedurende decennia van verandering consistent zulke belangrijke waarden belichaamde.
De afgelopen dagen waren de verhalen van mensen met persoonlijke ervaringen bijzonder - ik hield erg van het verhaal waarin een Amerikaanse toerist naar Schotland haar niet herkende en vroeg of zij de Koningin ooit had ontmoet - waarop zij antwoordde dat zij dat niet had, maar haar beveiligingsman Dickie die op dat moment bij haar was, wel. De toerist was zo onder de indruk dat hij de Koningin vroeg een foto van hem met de beveiligingsman te maken!
Mijn grootvader zou om dat verhaal hebben gelachen en ik denk dat haar overlijden op een manier herinneringen oproept aan veel van onze overleden grootouders - degenen die de oorlog en grote veranderingen hebben meegemaakt en aan de andere kant tevoorschijn kwamen met niet alleen een gevoel van plicht en stille waardigheid, maar ook humor, vriendelijkheid en algemene onverstoordbaarheid. Het voelt als het einde van een era.
Ik deel een favoriete foto van Hare Majesteit op 175 New Bond Street - lang voordat ik werd geboren. Het was waarschijnlijk de zoveelste keer dat zij die dag ergens op bezoek was geweest, maar nog steeds glimlachte zij, was zij geïnteresseerd en benaderbaar, zoals velen zich haar herinneren. Rust in vrede Elizabeth de Grote.
Dit artikel is vertaald uit het Engels. Lees de originele Engelse tekst
