De Tweede Wereldoorlog beïnvloedde de drie Cartier-vestigingen op fundamenteel verschillende manieren, wat zowel hun geografische ligging weerspiegelde als de verschillende stadia van leiderschap die elk in 1939 hadden bereikt.
Cartier London
Cartier London aan 175 New Bond Street bleef gedurende de hele oorlog open, ook tijdens de Blitz van 1940 en 1941. Het English Art Works-atelier op de bovenverdiepingen, dat een groot deel van de meest veeleisende juwelen van de Londense vestiging had geproduceerd, draaide op gereduceerde capaciteit omdat ambachtslieden werden opgeroepen of omgeleid naar oorlogswerk. De showroom beneden bleef handelen. Verlovingsringen bleven gedurende de oorlogsjaren gestaag in trek. Jean-Jacques Cartier, die in deze periode zijn kennis van de Londense operatie opbouwde, maakte deel uit van de continuïteit van de vestiging in oorlogstijd.
Onder deze omstandigheden, rond 1940, produceerde Cartier London een iriscorsage voor Daisy Fellowes: een bloem van diamanten en saffieren met een smaragden steel. Het feit dat een stuk van deze kwaliteit werd gemaakt midden in de Blitz, met een gereduceerd atelier en afwezige ambachtslieden, werd deel van het verhaal van de corsage toen het decennia later op een veiling werd verkocht.
Cartier Paris
De Duitse bezetting van Parijs van juni 1940 tot de Bevrijding in augustus 1944 veranderde fundamenteel de omstandigheden waaronder Cartier Paris opereerde. Het bedrijf bleef bestaan, maar onder omstandigheden die volledig door de bezetting waren gevormd. Louis Devaux, die was opgeklommen van persoonlijke secretaris van Louis Cartier tot directeur van het Parijse huis, hielp de zaak draaiende te houden gedurende de bezettingsjaren.
De dood van Louis Cartier
Louis Cartier stierf in 1942 in New York tijdens de oorlog. Hij was vier decennia lang de artistieke en intellectuele motor van Cartier Paris geweest en had de guirlande-stijl, de relaties met Indiase maharadja's en de partnerschappen die de mystery clock en het Tank-horloge hadden voortgebracht, ontwikkeld. Pierre Cartier overleefde de oorlog en bleef de New Yorkse vestiging leiden, maar het leiderschap van het bedrijf ging feitelijk over op de volgende generatie.
De nasleep
Het einde van de oorlog in 1945 liet Cartier, net als een groot deel van de Europese luxehandel, achter met de noodzaak om zijn klantenbestand en ateliercapaciteit opnieuw op te bouwen. Het maharadja-tijdperk, dat in de jaren twintig Cartier's meest spectaculaire bron van opdrachten was geweest, liep al ten einde naarmate de Indiase onafhankelijkheid in 1947 naderde. De wereld die de grote Indiase stukken, de op Rusland geïnspireerde juwelen en de Belle Époque-tiara's had besteld, was door twee oorlogen en een depressie vervangen door iets aanzienlijk anders.
Bronnen
- Francesca Cartier Brickell, The Cartiers (Ballantine Books, 2019), hfst. 9–10
- Wikipedia: Tweede Wereldoorlog en Cartier
