De Juwelen van de Hertogin van Windsor, verkocht bij Sotheby's Genève in april 1987, was een van de meest invloedrijke juwelenveilingen van de twintigste eeuw. De veiling bracht meer dan $50 miljoen op tegen een voorafgaande schatting van ongeveer $7,5 miljoen, een resultaat dat zowel de diepgang van de interesse van verzamelaars als de kwaliteit van de collectie weerspiegelde, die gedurende decennia was samengesteld door Wallis Simpson, hertogin van Windsor. Zevenentachtig van de kavels waren van Cartier.
De Veiling
Wallis Simpson stierf op 24 april 1986. De Hertog van Windsor was haar in 1972 voorgegaan in de dood, en voor zijn overlijden had hij een overeenkomst bereikt met de Franse regering: de bezittingen van het echtpaar in de Villa Windsor in het Bois de Boulogne zouden worden bewaard, en de opbrengst van de verkoop van haar juwelen zou naar het Institut Pasteur in Parijs gaan. Sotheby's Genève werd aangesteld om de veiling te leiden, die plaatsvond in twee sessies op 2 en 3 april 1987.
De voorafgaande schatting van $7,5 miljoen werd voor een veiling van één collectie op die datum al als ambitieus beschouwd. Het uiteindelijke totaal van meer dan $50 miljoen vertegenwoordigde een veelvoud van ongeveer zeven keer de schatting, een marge die de markt verraste en aanzienlijke persaandacht genereerde. De veiling trok kopers uit de Verenigde Staten, Europa en het Midden-Oosten.
Cartier Stukken in de Collectie
Zevenentachtig kavels in de veiling waren van Cartier. Ze omvatten meerdere decennia van het verzamelen van de hertogin, van stukken die verband hielden met de abdicatieperiode van de jaren 30 tot en met opdrachten uit de jaren 50.
Onder de opmerkelijke kavels:
De Flamingo broche, gemaakt in 1940, toont een flamingo in robijnen, saffieren, smaragden en citrienen op een geelgouden en platina frame. Deze bracht GBP 601.250 op. De volledige geschiedenis van het stuk wordt besproken in de Duchess of Windsor Flamingo Broche vermelding.
De Cartier Panter armband uit 1952, met het lichaam van het dier geconstrueerd uit pavé diamanten met onyx vlekken, behoorde tot de technisch meest ambitieuze stukken in de collectie. Het werd een van de meest gevierde kavels.
Een met edelstenen bezette kruisarmband uit de jaren 30 en 40 behaalde ook GBP 601.250, wat overeenkwam met de Flamingo broche in uiteindelijke prijs.
De connectie met Edward, Prince of Wales loopt door veel van de vroegere stukken. De Windsors begonnen serieus te kopen bij Cartier in de jaren rond de abdicatie, en de Londense vestiging onder Jacques Cartier en later Jean-Jacques Cartier was nauw betrokken bij verschillende belangrijke opdrachten.
Impact op de Markt
Het resultaat van 1987 had een zichtbaar effect op de secundaire markt voor Cartier juwelen uit het midden van de eeuw in de daaropvolgende jaren. De veilingprijzen voor vergelijkbare dierenjuwelen, gekleurde edelstenen stukken en platina-en-diamanten werken uit de jaren 30 tot 50 stegen aanzienlijk in de periode na de Windsor veiling. Handelaren en verzamelaars die onzeker waren over de diepte van de vraag naar dit materiaal, vonden het resultaat leerzaam.
De omvang van de premie boven de schatting droeg ook bij aan een bredere herwaardering van veilingen van enkele collecties als formaat. Sotheby's en Christie's ontwikkelden beiden vervolgens het model van thematische, benoemde-collectie veilingen, deels voortbouwend op wat de Windsor veiling had aangetoond over de interesse van verzamelaars in herkomst en verhaal.
De Veilingcatalogus als Referentie
Sotheby's Genève produceerde een omvangrijke catalogus voor de veiling, getiteld The Jewels of the Duchess of Windsor. Deze bevat foto's van alle kavels, conditierapporten en herkomstnotities samengesteld uit de eigen archieven van de hertogin. De catalogus werd een primair referentiedocument voor latere wetenschappelijke studies over de collectie, aangehaald in werken over Cartier, over Jeanne Toussaint, en over luxe juwelen uit het midden van de eeuw in bredere zin. Wetenschappers die aan de Windsor collectie werken, vergelijken deze doorgaans met het overzicht van Hans Nadelhoffer en andere primaire documentatie.
Bronnen
- Hans Nadelhoffer, Cartier: Jewelers Extraordinary (Thames and Hudson, 1984; herzien 2007), geciteerd pp. 330, 348
