Lady Cunard (3 augustus 1872 – 10 juli 1948), geboren als Maud Alice Burke in San Francisco, werd door The Times beschreven als "waarschijnlijk de meest extravagante gastvrouw van haar tijd." Ze kwam uit de Amerikaanse society en trouwde, na een vroege tegenslag in de liefde, met Sir Bache Cunard, kleinzoon van de oprichter van de Cunard-rederij. Het huwelijk was eerder een sociale en financiële basis dan een liefdesverbintenis, en tegen 1911 was Lady Cunard met hun dochter Nancy naar Londen verhuisd, waar ze haar plek vond.
Haar bijeenkomsten in haar Londense huis stonden bekend om het aantrekken van een ongewoon gemengd publiek: leden van de koninklijke familie en hun kring, naast musici, schrijvers en onbekenden, "iedereen zolang ze maar interessant waren." Ze had een serieuze interesse in muziek en kunst, en werd een van de meest prominente ondersteuners van dirigent Thomas Beecham en zijn verschillende muzikale projecten.
De Cartier Modeshow
De gelegenheid die Lady Cunard het meest direct in Cartier's verhaal bracht, deed zich voor toen ze een liefdadigheidsmodeshow organiseerde ten behoeve van Beecham's Imperial League of Opera. Ze had de couturehuizen Worth en Callot Soeurs en de Parijse kapper Émile al vastgelegd; wat ze nog nodig had, waren juwelen. Tijdens een lunch in Brown's Hotel in Mayfair legde ze het voorstel voor aan Jacques Cartier.
Jacques stemde onmiddellijk in. Hij zag het evenement als een kans om nieuwe ideeën te presenteren aan enkele van de belangrijkste klanten in Londen, en zette zijn team aan het werk voor een programma dat veel verder ging dan alleen het leveren van bestaande voorraad. De show, gehouden in het Mayfair Hotel, werd een volledige demonstratie van Cartier London's ontwerpvisie eind jaren 20: bandeaus, haarspelden, broches op onverwachte manieren gedragen op dagelijkse kleding, gekleurde stenen uit het Oosten gecombineerd met Worth en Callot japonnen. Een van de ongewonere ideeën was het versieren van de knieën van de modellen met miniatuurschilderijen, zichtbaar onder de gespleten rokken van die tijd. De pers was oprecht onder de indruk: Tatler merkte op dat "de juwelen, met de grootste discretie geïntroduceerd, een schaduw leken te werpen over de triomfen van de modeontwerpkunst."
De show bracht £500 op voor het goede doel gedurende twee voorstellingen en genereerde uitgebreide berichtgeving in de Londense pers. Het volledige verslag van de voorbereidingen en de omvang van de onderneming is te vinden in The Cartiers, hfdst. 7.
Een Langdurige Cliënteel
Vanuit het perspectief van Lady Cunard was de modeshow een groot succes, en haar loyaliteit aan Jacques was verzekerd. Gedurende de jaren 20 en 30 werd zij een van Cartier London's meest actieve klanten: alleen al in 1929 waren er meer dan veertig bestellingen op haar naam. Deze varieerden van reparaties en de ombouw van oudere stukken, zoals een make-updoosje dat werd omgevormd tot een sigarettenkoker, tot de aankoop van belangrijke juwelen wanneer het haar beviel.
Ze verschijnt in het verhaal van Cartier London in de jaren 30 niet alleen als koper, maar ook als een sociaal middelpunt. Het was in haar huis dat Edward, Prins van Wales en Wallis Simpson konden rekenen op warmte en aanmoediging, terwijl de rest van de Londense society voorzichtiger was. Lady Cunard, als mede-Amerikaanse, was een standvastige bondgenoot van het stel. Na de abdicatie verschoof die specifieke sociale wereld abrupt, en Lady Cunard's plaats daarin verschoof mee.
Bronnen
- Francesca Cartier Brickell, The Cartiers (Ballantine Books, 2019), hfdst. 7 ("Precious London: Eind jaren 20") en hfdst. 8 ("Diamonds and Depression: De jaren 30")
- Wikipedia: Maud Cunard
