De ontdekking van het graf van Toetanchamon door Howard Carter in november 1922 ontketende een golf van Egyptomanie in de decoratieve kunsten. Cartier was een van de meest actieve in het vertalen van Egyptische motieven naar sieraden en decoratieve objecten; scarabeeën, lotusbloemen, valkenkoppen, gevleugelde zonneschijven en hiëroglifische inscripties verschenen in de jaren daarna in broches, armbanden, make-updoosjes en kleine objecten.
De Egyptische revival was een van de verschillende bronnen waaruit Cartier in de jaren 1920 putte, naast Perzische, Indiase en Chinese invloeden. Wat de benadering van het huis onderscheidde, was de neiging om deze bronnen te combineren: een sieraad kon een Egyptische scarabee bevatten in een zetting beïnvloed door Indiase edelsteenslijptradities, gemonteerd in het geometrische platina-en-diamantframe van de opkomende Art Deco-esthetiek. Het resultaat was zelden puur revivalisme, maar eerder een synthese die eruitzag als niets dat eerder was gemaakt.
Cartier London produceerde een aantal van de meest kenmerkende Egyptische revival-werken, wat de bijzondere interesse van Jacques Cartier in oude en niet-Westerse bronnen weerspiegelde. Een blogpost verkent een specifieke Cartier London broche in Egyptische revival-stijl.
Bronnen
- Francesca Cartier Brickell, The Cartiers (Ballantine Books, 2019), hfdst. 5 (“Stones Paris: Early 1920s”) en hfdst. 7 (“Precious London: Late 1920s”)
- Hans Nadelhoffer, Cartier: Jewelers Extraordinary (Thames and Hudson, 1984; herziene uitgave 2007), geciteerd pp. 14, 73 e.a.
