Rupert Emmerson was hoofdontwerper bij Cartier London onder Jean-Jacques Cartier gedurende een periode waarin twee van de meest kenmerkende en verzamelde horloges van de vestiging werden geproduceerd: de Cartier Crash en de Cartier Pebble.
De Crash-opdracht
De opdracht die Jean-Jacques Emmerson gaf, was om de populaire Oval (Baignoire Allongée) aan te passen zodat het eruitzag alsof het bij een crash betrokken was geweest, "door de uiteinden op één punt samen te knijpen en een knik in het midden te maken." Emmerson ontwikkelde verschillende varianten als reactie. Eén ervan bevatte een wijzerplaat met een gebarsten uiterlijk, bedoeld om het crash-thema te versterken. Jean-Jacques vond dat dit te ver ging en vroeg hem het af te zwakken. De gebarsten wijzerplaat werd geschrapt en een schonere, vervormde vorm werd goedgekeurd.
Nadat Wright & Davies de gouden kast hadden vervaardigd, ging het horloge naar Eric Denton bij 175 New Bond Street. De vervormde omtrek creëerde een onverwachte complicatie: de cijfers op de wijzerplaat konden niet op hun standaardposities blijven en nog steeds de tijd correct aangeven. De wijzerplaat moest door Emmerson worden verwijderd en opnieuw worden geverfd, die deze meerdere keren met de hand beletterde, voordat het horloge correct afleesbaar was. Het resultaat draagt Emmerson's eigen handgeschreven "Cartier London" handtekening op de wijzerplaat, een direct spoor van zijn betrokkenheid bij het voltooide object.
De originele ontwerptekening, met de hand gemaakt voordat één enkele kast werd geproduceerd, wordt beschreven in de blogpost Een Originele Cartier Crash: Handgetekend door Rupert Emmerson.
De Pebble
Emmerson werkte ook aan de Cartier Pebble, het gladde, afgeronde horloge dat begin jaren zeventig werd geproduceerd. Net als de Crash was de Pebble een handgemaakt stuk waarbij de ongebruikelijke kastvorm aanzienlijke complicaties met zich meebracht tijdens de assemblagefase. Elk horloge duurde enkele maanden om te voltooien.
Samen vertegenwoordigen de Crash en de Pebble een oeuvre dat de Cartier London vestiging onderscheidt van de huizen in Parijs en New York, en Emmerson's rol in beide plaatst hem onder het kleine aantal genoemde ontwerpers wier individuele bijdragen aan de productie van Cartier kunnen worden herleid van concept tot voltooid object.
Bronnen
- Francesca Cartier Brickell, The Cartiers (Ballantine Books, 2019), hfdst. 11 ("Het Einde van een Tijdperk, 1957–1974")
- Hans Nadelhoffer, Cartier: Jewelers Extraordinary (Thames and Hudson, 1984; herzien 2007), geciteerd pp. 253, 313 e.a.
