Edmond Jaeger (1858–1922) was een Franse horlogemaker en leverancier gevestigd in Parijs die een van de sleutelfiguren werd in de transformatie van Cartier van juwelier tot maker van belangrijke horloges. Zijn samenwerking met Louis Cartier gaf vorm aan de horlogeproductie van het Parijse huis in de eerste decennia van de twintigste eeuw, waarbij uurwerken werden geproduceerd van een kwaliteit en dunheid die Cartier zonder hem niet had kunnen bereiken.
Jaegers specifieke expertise lag in de productie van extreem dunne horlogeuurwerken, een technische uitdaging die precisiegereedschappen en diepgaande kennis van echappementen en tandwieltreinen vereiste. Louis Cartier erkende dat de toegang tot deze uurwerken Cartier in staat zou stellen horloges te produceren met een onderscheid dat paste bij de reputatie van het bedrijf op het gebied van juwelen. De twee sloten een leveringsovereenkomst die Cartier exclusieve rechten gaf op bepaalde Jaeger-kalibers, en de samenwerking werd cruciaal voor de horlogeontwerpen waarvoor Cartier nu het meest wordt geprezen, waaronder de Santos en de Tank.
De naam van Jaeger is bewaard gebleven in Jaeger-LeCoultre, de Zwitserse manufactuur die ontstond uit de fusie tussen zijn bedrijf en dat van Antoine LeCoultre's firma in de Vallée de Joux. LeCoultre had Jaeger al lange tijd voorzien van ébauches, de formele alliantie consolideerde een relatie die in de praktijk al bestond. De fusie werd in 1937, vijftien jaar na de dood van Jaeger, voltooid door zijn opvolgers en Jacques-David LeCoultre. De gefuseerde entiteit werd een van de technisch meest vooraanstaande horlogefabrikanten in Zwitserland en is gedurende de twintigste eeuw uurwerken blijven leveren aan Cartier.
Bronnen
- Francesca Cartier Brickell, The Cartiers (Ballantine Books, 2019), hfst. 2 (“Louis, 1898–1919”) en hfst. 5 (“Stones Paris: Early 1920s”)
- Hans Nadelhoffer, Cartier: Jewelers Extraordinary (Thames and Hudson, 1984; herziene editie 2007), geciteerd pp. 292, 343 et al.
