Maria Callas (2 grudnia 1923 – 16 września 1977), urodzona jako Anna Cecilia Sofia Kalogeropoulos w Nowym Jorku z greckich rodziców, stała się najważniejszą sopranistką powojennego pokolenia. Jej debiut w Metropolitan Opera House w Nowym Jorku w 1956 roku pobił rekordy sprzedaży biletów, a The New York Times doniósł, że „nigdy tak wielu Amerykanów nie zapłaciło tak wiele, aby usłyszeć operę”.
Książka kreśli paralelę między Callas a Nellie Melbą, słynną sopranistką sprzed pół wieku, która podobnie poruszała się w świecie towarzyskim edwardiańskiego handlu biżuterią: obie zajmowały szczególną pozycję, gdzie wyjątkowa sława publiczna krzyżowała się z kulturą klientów paryskich domów luksusu. Callas pojawia się we wspomnieniach z lat 50. i 60. XX wieku o powojennym międzynarodowym café society u boku postaci takich jak książę Aly Khan i Rita Hayworth, książę Sadruddin Aga Khan i Nina Dyer, Elsie de Wolfe, Cole Porter i inni, którzy tworzyli ten olśniewający, podróżujący świat, do którego dążyły takie domy jak Cartier.
Jest wymieniana wśród klientów, którzy nadal często odwiedzali Cartier Paryż i Cartier Londyn w okresie zarządzania londyńskim oddziałem przez Jeana-Jacquesa Cartiera w późnych latach 50. i 60. XX wieku. W tym momencie oddziały zostały sprzedane różnym właścicielom, ale zewnętrzne doświadczenie dla klientów pozostało ciągłe, a postacie takie jak Callas, księżna Grace z Monako i król Olaf z Norwegii, jak zauważa książka, nadal robiły zakupy w sklepach Cartier po obu stronach Kanału, w dużej mierze nieświadome wewnętrznych zmian korporacyjnych.
Arystoteles Onassis, z którym Callas była blisko związana w późnych latach 50. i 60. XX wieku, pojawia się osobno w historii Cartier w związku z aukcją diamentu Taylor-Burton w Parke-Bernet w 1969 roku, gdzie podobno był wśród tych, którzy wyrazili zainteresowanie licytacją.
Źródła
- Francesca Cartier Brickell, The Cartiers (Ballantine Books, 2019), rozdz. 12 („Drifting Apart”) i rozdz. 13 („A Split in Three”)
- Wikipedia: Maria Callas
