Prinses Marie Bonaparte (1882–1962) was de achter-achternicht van Napoleon en, via de familie van haar moeder, een van de rijkste vrouwen van Frankrijk. In 1907, op 25-jarige leeftijd, trouwde ze met Prins George van Griekenland en Denemarken in Athene. De bruidssieraden werden besteld bij Cartier Paris, een opdracht die het bedrijf zowel waardeerde vanwege de commerciële betekenis als vanwege de associatie met een prinses die trouwde met het Europese koningshuis.
De Bruidstiara
De diamanten tiara die Cartier voor de gelegenheid maakte putte uit beide takken van de nieuwe identiteit van de prinses. De kransvorm verwees naar tiara's gedragen door Bonaparte-vrouwen; het olijfmotief verwees naar de kransen gedragen door Griekse bruiden in de oudheid. In een kenmerkend staaltje van Cartier's vindingrijkheid werden de elf olijfvormige stenen gemaakt van smaragd, maar ze konden worden verwisseld voor diamanten, waardoor de tiara twee verschillende verschijningen kreeg uit één enkel stuk. Het team van 13 rue de la Paix was zo trots dat ze voor de bruiloft een tentoonstelling hielden, met de tiara als middelpunt.
De tiara werd na de bruiloft niet opgeborgen. In juni 1953 droeg Prinses Marie hem bij de kroning van Koningin Elizabeth II in Westminster Abbey, bijna vijf decennia nadat hij voor het eerst werd getoond. De foto's van haar bij de kroning, samen met haar trouwportret uit 1907, zijn opgenomen in Prins Dimitri's boek Once Upon a Diamond.
Een Opmerkelijke Carrière
Het leven van de prinses reikte veel verder dan haar rol als koninklijke klant. Ze volgde een opleiding tot psychoanalyticus onder Sigmund Freud in Wenen en werd later een van de meest prominente figuren op dit gebied in Frankrijk. Toen de nazi's in 1938 Freud wilden arresteren, gebruikte ze haar connecties en middelen om hem te helpen ontsnappen naar Londen. Ze schreef uitgebreid over psychologie en seksualiteit, interviewde veroordeelde gevangenen om de oorzaken van geweld te bestuderen, en bleef intellectueel actief tot het einde van haar leven. Binnen de familie stond ze bekend als Aunt Mimi.
Haar verhaal verbindt Cartier Paris met de van de Romanovs afstammende kringen van het Europese koningshuis die tot de belangrijkste klanten van het bedrijf behoorden in het decennium vóór de Eerste Wereldoorlog, een periode waarin de kokoshnik en Russisch-geïnspireerde kransvormen centraal kwamen te staan in Cartier's vocabulaire voor koninklijke opdrachten.
Bronnen
- Francesca Cartier Brickell, The Cartiers (Ballantine Books, 2019), hfdst. 2 (“Louis, 1898–1919”)
- Hans Nadelhoffer, Cartier: Buitengewone Juweliers (Thames and Hudson, 1984; herzien 2007), geciteerd pp. 35, 51 e.a.
- Wikipedia: Prinses Marie Bonaparte
