Księżniczka Maria Bonaparte (1882–1962) była praprawnuczką Napoleona i, poprzez rodzinę swojej matki, jedną z najbogatszych kobiet we Francji. W 1907 roku, w wieku 25 lat, poślubiła księcia Jerzego Greckiego i Duńskiego w Atenach. Biżuteria ślubna została zamówiona w Cartier Paris, co firma ceniła zarówno ze względu na znaczenie komercyjne, jak i na związek z księżniczką panną młodą wchodzącą do europejskiej rodziny królewskiej.
Tiara Ślubna
Diamentowa tiara, którą Cartier wykonał na tę okazję, nawiązywała do obu gałęzi nowej tożsamości księżniczki. Forma wieńca nawiązywała do tiar noszonych przez kobiety z rodu Bonaparte; motyw oliwek nawiązywał do wieńców noszonych przez greckie panny młode w starożytności. W charakterystycznym dla Cartier przejawie pomysłowości, jedenaście kamieni w kształcie oliwek wykonano ze szmaragdów, ale można je było wymienić na diamenty, co nadawało tiarze dwa odmienne wyglądy z jednego elementu. Zespół z 13 rue de la Paix był tak dumny, że zorganizował wystawę przed ślubem, z tiarą jako jej głównym eksponatem.
Tiara nie została odłożona po ślubie. W czerwcu 1953 roku księżniczka Maria założyła ją na koronację królowej Elżbiety II w Opactwie Westminsterskim, prawie pięć dekad po jej pierwszym pokazie. Zdjęcia księżniczki z koronacji, obok jej portretu ślubnego z 1907 roku, znajdują się w książce księcia Dimitriego Once Upon a Diamond.
Niezwykła Kariera
Życie księżniczki wykraczało daleko poza jej rolę królewskiej klientki. Szkoliła się na psychoanalityka pod kierunkiem Zygmunta Freuda w Wiedniu, stając się później jedną z najbardziej prominentnych postaci w tej dziedzinie we Francji. Kiedy naziści próbowali aresztować Freuda w 1938 roku, wykorzystała swoje koneksje i zasoby, aby pomóc mu uciec do Londynu. Obszernie pisała na temat psychologii i seksualności, przeprowadzała wywiady ze skazanymi więźniami, aby badać przyczyny przemocy, i pozostała intelektualnie aktywna do końca życia. W rodzinie była znana jako ciotka Mimi.
Jej historia łączy Cartier Paris z pochodzącymi od Romanowów kręgami europejskiej rodziny królewskiej, które należały do najważniejszych klientów firmy w dekadzie poprzedzającej I wojnę światową, okresie, w którym kokosznik i rosyjskie formy wieńców stały się centralnym elementem słownictwa Cartier w przypadku królewskich zamówień.
Źródła
- Francesca Cartier Brickell, The Cartiers (Ballantine Books, 2019), rozdz. 2 („Louis, 1898–1919”)
- Hans Nadelhoffer, Cartier: Jewelers Extraordinary (Thames and Hudson, 1984; zmienione 2007), cyt. str. 35, 51 i in.
- Wikipedia: Księżniczka Maria Bonaparte
