De Cartier Maxi Oval (ook wel de Baignoire Allongée genoemd, Frans voor "langgerekt badkuip") is een langgerekt ovaal polshorloge geproduceerd door Cartier London onder Jean-Jacques Cartier op 175 New Bond Street in de jaren 60 en 70. De kast is een uitgerekte versie van de standaard ovale Baignoire-vorm: breder in het midden dan bij de bandaanzetten, met een uitgesproken horizontale nadruk die het een dramatischer verhouding geeft dan een symmetrische ovaal.
Kasten werden gemaakt door het Wright & Davies-atelier in Clerkenwell, volgens hetzelfde productiepatroon als andere Cartier London horloges uit die periode: vervaardigd in Clerkenwell, daarna naar New Bond Street gebracht voor de montage van het uurwerk en de afwerking door Eric Denton.
Kast en Wijzerplaat
De Maxi Oval-kast is een dramatisch langgerekte ellips, breder in het midden en taps toelopend naar smalle, afgeronde uiteinden waar de band wordt bevestigd. Kasten kunnen een totale lengte van meer dan 58 mm hebben, wat het horloge een opvallende horizontale aanwezigheid aan de pols geeft. De wijzerplaat is crèmekleurig of verzilverd, met zwarte Romeinse cijfers gerangschikt langs de ovale contour. Bij de meest langgerekte exemplaren zijn de cijfers bij de III en IX verder uit elkaar gerekt, terwijl die bij de XII en VI gecomprimeerd zijn, volgens de logica van de kastgeometrie in plaats van een standaardcirkel. Wijzers zijn geblauwde stalen zwaarden, geproportioneerd naar de ovale wijzerplaat. De opwindkroon bevindt zich op de drie uur positie (aan de lange zijde van de kast, op het breedste punt) en draagt een blauwe saffier cabochon. De algehele indruk is die van een horloge dat de pols behandelt als een canvas voor een langgerekte, juweelachtige vorm, dichter bij een armband dan bij een conventioneel uurwerk.
De ovalenfamilie en de Crash
De Maxi Oval, de Cartier Crash, en de standaard Baignoire putten allemaal uit hetzelfde ovale vocabulaire: ze zijn varianten binnen een verwante familie van kastvormen in plaats van een eenvoudige opeenvolging. Toen Jean-Jacques Cartier ontwerper Rupert Emmerson informeerde over de Crash, was het uitgangspunt "de populaire Ovaal": de opdracht was om die vorm te nemen en aan te passen zodat het leek alsof deze betrokken was geweest bij een crash. De Crash en de Maxi Oval werden in dezelfde periode in hetzelfde atelier geproduceerd, op basis van dezelfde ovale geometrie: de ene vergrootte het, de andere vervormde het.
Cartier London ovale varianten
De Cartier London ovalenfamilie omvatte verschillende verwante vormen. De standaard Baignoire en de Maxi Oval delen dezelfde basisgeometrie op verschillende schalen; de naam Baignoire Allongée beschrijft specifiek de langgerekte proportie. In de 88-horloge collectie die op een veiling in Monaco verscheen (bestaande uit Cartier London stukken gemaakt onder leiding van Jean-Jacques Cartier in de jaren 60 en 70), verscheen een witgouden Maxi Oval naast een Octagonal, een Decagonal, een Round, een Tank, en een Octagonal Allongée, wat een idee geeft van het scala aan kastvormen dat de Londense vestiging in die periode produceerde.
Bronnen
- Francesca Cartier Brickell, The Cartiers (Ballantine Books, 2019), hoofdstuk 11 (“Het Einde van een Tijdperk, 1957–1974”)
- V&A Museum, Londen, “Cartier” tentoonstelling (april–november 2025): met de Maxi Oval (1968) onder iconische Cartier London ontwerpen
- Phillips, New York Watch Auction X: Cartier Maxi Oval in 18K geelgoud, 1969
- Christie's, kavel 6460483: Cartier Maxi Ovale in 18K goud, London keurteken 1968
