De Cartier Octagonal is een polshorlogekastvorm die werd geproduceerd door Cartier London onder Jean-Jacques Cartier op 175 New Bond Street in de jaren 60 en 70. Een achthoek heeft acht zijden; in zijn standaard horlogekastvorm is de Octagonal een ongeveer symmetrische veelhoek, waarbij de acht platte zijden elkaar onder gedefinieerde hoeken ontmoeten en een kast produceren die noch circulair, noch rechthoekig is, maar duidelijk tussen de twee in zit. De vorm heeft een helderheid en compactheid die hem onderscheidt van de ronde Ronde of de langwerpige varianten zoals de Octagonal Allongée.
Kasten werden vervaardigd door de Wright & Davies-werkplaats in Clerkenwell en naar New Bond Street gebracht voor de montage van het uurwerk en de afwerking door Eric Denton, dezelfde productieafspraak die werd gebruikt voor alle Cartier London-horloges uit die periode.
Kast en wijzerplaat
De achtzijdige kast is compact en ongeveer symmetrisch, waarbij elk van zijn platte zijden zijn buur ontmoet onder een gedefinieerde hoek van 135 graden. De wijzerplaat is typisch crème of verzilverd, met zwarte Romeinse cijfers gerangschikt in een bijna-circulair patroon binnen de achthoekige opening. De wijzers zijn geblauwd stalen zwaarden, en de opwindkroon draagt een blauwe saffier cabochon. De lunette, die de achtzijdige omtrek volgt, vangt het licht op elk facet op een manier die het onderscheidt van een rond horloge, zelfs bij een vluchtige blik. De proporties zijn gematigd: de Octagonal was niet ontworpen om een uitgesproken statement te maken over grootte of aanwezigheid, maar om aan te tonen dat een veelhoek kon dienen als een horlogekast met evenveel visuele coherentie als een cirkel of een rechthoek.
Geometrische kastreeks
De Octagonal is de basisvorm waarvan de Octagonal Allongée is afgeleid. Waar de Allongée de achthoek op één as uitrekt om een meer langwerpige kast te produceren, behoudt de standaard Octagonal de achtzijdige geometrie in een compacte, bijna symmetrische verhouding. De twee vormen zijn op dezelfde manier gerelateerd als de Baignoire en de Baignoire Allongée: een basisgeometrie en een uitgerekte versie daarvan, beide levensvatbaar als afzonderlijke horlogeontwerpen.
De Octagonal behoort tot een bredere familie van kastvormen die gelijktijdig in Clerkenwell werden geproduceerd in de jaren 60 en 70. Daarnaast produceerde de werkplaats Decagonals, Ronde, Tanks, Ovale, en de Crash. De achthoekige kastvorm zelf heeft een lange geschiedenis in de horlogemakerij: Cartier produceerde al achthoekige kasten vanaf het begin van de twintigste eeuw, en de vorm past van nature naast de andere geometrische afwijkingen van het huis van de cirkel, waaronder de rechthoekige Tank en de tonvormige Tonneau.
Een geelgouden Octagonal bevond zich onder de stukken in de 88-horloges tellende collectie die in 2021 bij Monaco Legends werd verkocht, die Cartier London-stukken samenbracht die onder Jean-Jacques Cartier waren gemaakt en een gedetailleerd publiek beeld bood van het assortiment dat in die periode op 175 New Bond Street werd geproduceerd.
Bronnen
- Hans Nadelhoffer, Cartier: Jewelers Extraordinary (Thames and Hudson, 1984; herzien 2007), geciteerd pp. 75, 237 e.a.
