Beatrice Mills Forbes (10 października 1883 – 21 listopada 1972), hrabina Granard, była córką Ogdona Millsa, amerykańskiego finansisty, i poślubiła Bernarda Forbesa, 8. hrabiego Granard, w 1909 roku w wieku dwudziestu sześciu lat. Stała się jedną z najbardziej prominentnych amerykańskich arystokratek swojej epoki i jedną z najbardziej stałych klientek Cartier London przez trzy dekady.
Jej związek z Cartierem rozpoczął się na długo przed tym, jak zleciła wykonanie dzieł, które dom mody później uznał za jedne z bardziej niezwykłych projektów ponownego oprawiania. Na wystawie tiar koronacyjnych w 1911 roku, zorganizowanej przez Jacquesa Cartiera pod adresem 175 New Bond Street, wśród dziewiętnastu tiar wypożyczonych przez gości z towarzystwa do wystawienia, znajdowała się jedna należąca do Lady Granard. Kiedy po ślubie zadebiutowała w Parlamencie, jej biżuteria przyciągnęła uwagę: współczesne relacje prasowe opisywały ją jako noszącą wspanialsze klejnoty niż jakakolwiek inna kobieta w izbie, z wyjątkiem samej królowej, która na tę okazję po raz pierwszy założyła diamenty Cullinan.
W latach 20. i 30. XX wieku była znaną postacią w Cartier London, a jej dwiema uznawanymi pasjami były wyścigi konne i biżuteria. Dom mody dobrze ją znał z zamówień, które obejmowały znaczące kokoszniki (duże tiary w stylu rosyjskim, które Cartier London wykonywał dla swoich najważniejszych klientów w okresie edwardiańskim i międzywojennym). W 1932 roku, w głębi Wielkiego Kryzysu, zleciła wykonanie naszyjnika, który zawierał ponad dwa tysiące diamentów i prostokątny szmaragd o wadze 143,13 karata, a wszystkie jej własne kamienie zostały ponownie oprawione, zamiast kupować nowe. Ponowne oprawianie stało się praktyczną odpowiedzią na klimat ekonomiczny: klienci posiadający istniejące kolekcje szlachetnych kamieni mogli odświeżyć swoją biżuterię bez wydatków na nabywanie nowych kamieni.
W 1937 roku, w roku koronacji króla Jerzego VI, nadal należała do klientek zamawiających tiary koronacyjne Cartier London. Polityczny i towarzyski pamiętnikarz Chips Channon zauważył, w uwadze zachowanej w jego pamiętnikach z tego okresu, że „ledwo mogła chodzić od klejnotów”, kiedy pojawiła się na uroczystościach.
Wzór relacji Lady Granard z domem mody odzwierciedla szerszą dynamikę historii Cartier London: Amerykanki, które wyszły za mąż za brytyjskich arystokratów, były jednymi z najbardziej niezawodnych i znaczących klientek oddziału w okresach edwardiańskim i międzywojennym, wspierając działalność w okresach trudności gospodarczych.
Źródła
- Francesca Cartier Brickell, The Cartiers (Ballantine Books, 2019), rozdz. 7 („Never Copy, Only Create: The 1920s”), rozdz. 8 („Diamonds and Depression: The 1930s”) i rozdz. 9 („A New King and a New War: 1936–1944”)
- Wikipedia: Beatrice Mills
