Edward, książę Walii (23 czerwca 1894 – 28 maja 1972) zajmował niezwykłą pozycję w świecie międzywojennym: był jednocześnie spadkobiercą brytyjskiego tronu, jednym z najczęściej fotografowanych ludzi na świecie oraz postacią, której osobisty styl był badany i naśladowany w całej Europie i Ameryce. Jego patronat nad Cartier niósł ze sobą ten ciężar.
Wczesne zakupy i styl osobisty
Edward zaczął kupować u Cartier w latach 1910., początkowo z wsparciem dworu ojca, ale coraz częściej na własny rachunek. Miał upodobanie do odważnej biżuterii, niezwykłych kamieni i przedmiotów, które sygnalizowały nowoczesność, a nie dziedziczną tradycję. To połączenie sprawiło, że Cartier, ze swoją platynową biżuterią i słownictwem Art Deco, pasował idealnie. Kupował przedmioty dla siebie, a także dla kobiet w jego życiu w latach 1920. i 1930.
Wallis Simpson i zamówienia związane z abdykacją
Związek z Wallis Simpson, który stał się publiczny w połowie lat 1930. i który doprowadził do abdykacji w grudniu 1936 roku, wygenerował jedne z najbardziej dyskutowanych zamówień Cartier dwudziestego wieku. Pierścionek zaręczynowy, który jej podarował w październiku 1936 roku, skupiał się na szmaragdzie, który agent Jacques’a Cartier’a nabył podczas misji do Bagdadu, kamieniu, o którym mówiło się, że niegdyś należał do Wielkiego Mogoła, o takiej skali, że w trudnych ekonomicznie latach 1930. mógł być sprzedany jedynie po przecięciu na pół. Edward podarował Wallis połówkę o masie 19,77 karata, osadzoną przez Cartier w platynie, i kazał wygrawerować: „WE are ours now 27 X 36”: datę jego oświadczyn, 27 października 1936 roku, a także dzień, w którym złożyła wniosek o rozwód ze swoim drugim mężem. Simpson otrzymała od niego serię innych znaczących przedmiotów przed i po abdykacji, w tym prace towarzyszące ich małżeństwu w 1937 roku. Pantery, które jej podarował, zostały wykonane przez Cartier w latach 1940. i w retrospektywie zdefiniowały język wizualny ich związku, choć pojawiały się na przestrzeni lat, a nie w jednym geście.
Po abdykacji
Po abdykacji Edward został księciem Windsoru i osiadł na życiu podzielonym między Francję a okresowe podróże. On i księżna kontynuowali zakupy u Cartier w latach 1950. i 1960. Jean-Jacques Cartier, który kierował Cartier London przez większą część tego okresu, utrzymywał z nimi relacje. Kolekcja biżuterii Windsorów jako całość, która została sprzedana na aukcji w Genewie w 1987 roku, dostarczyła jednego z najbardziej szczegółowych udokumentowanych zapisów twórczości Cartier dla pojedynczego klienta prywatnego.
Znaczenie jako klient
Co patronat księcia Windsoru oznaczał dla Cartier, było częściowo kwestią prestiżu, a częściowo rzeczywistością handlową. W okresie międzywojennym bycie postrzeganym jako jubiler następcy tronu, a następnie najbardziej rozchwytywanego człowieka na świecie, było formą marketingu, której nie można było kupić. Przedmioty, które zamówił, przechodziły przez domy aukcyjne i relacje prasowe przez dziesięciolecia po jego śmierci, utrzymując nazwę Cartier związaną z jednymi z najbardziej widocznych obiektów w historii biżuterii XX wieku.
Źródła
- Francesca Cartier Brickell, The Cartiers (Ballantine Books, 2019), rozdz. 3 („Pierre, 1902–1919”) i rozdz. 8 („Diamonds and Depression: The 1930s”)
- Hans Nadelhoffer, Cartier: Niezwykli Jubilerzy (Thames and Hudson, 1984; zmienione 2007), cyt. str. 7, 26 i in.
- Wikipedia: Edward, książę Walii
