Wright & Davies Ltd był warsztatem z siedzibą w Clerkenwell w Londynie, który dostarczał koperty zegarków, zapięcia motylkowe i paski szyte na miarę dla londyńskiej operacji Cartier. Podczas gdy English Art Works Ltd zajmował się biżuterią i elementami dekoracyjnymi, Wright & Davies pełnił odrębną rolę jako warsztat produkujący koperty, odpowiedzialny za metalowe komponenty zegarków Cartier London.
Clerkenwell od dawna było centrum londyńskiego rzemiosła precyzyjnego (zegarmistrzowie, producenci zegarków i instrumentów byli tam skupieni co najmniej od XVIII wieku), a Wright & Davies działał w tej tradycji. Warsztat produkował koperty zgodnie ze specyfikacjami Cartier, a prace wykonywali wykwalifikowani złotnicy. Sam Mayo, kierownik warsztatu, jest odnotowany jako rzemieślnik najbardziej związany z tą produkcją.
Proces produkcji łączył Wright & Davies bezpośrednio z operacją detaliczną i zegarmistrzowską Cartier London przy 175 New Bond Street. Ukończone koperty, paski i sprzączki były odbierane i transportowane z Clerkenwell na Bond Street, gdzie Eric Denton i jego zespół kończyli montaż. Koperta Cartier Crash (jednego z najbardziej cenionych zegarków Cartier London) została wykonana w Wright & Davies, podobnie jak zegarek Cartier Pebble, zaliczany do najbardziej charakterystycznych i obecnie najrzadszych projektów Cartier London, wyprodukowanych pod nadzorem Jean-Jacquesa Cartiera na początku lat 70.
Związek Wright & Davies jest istotny przede wszystkim jako kontekst do zrozumienia produkcji zegarków Cartier London w połowie XX wieku. Koperty tam wykonane nie noszą osobnego podpisu Wright & Davies; gotowy zegarek jest sygnowany jako dzieło Cartier. Tożsamość warsztatu jest częścią historii produkcji, a nie prezentacji detalicznej obiektu, a jego znaczenie polega na zrozumieniu sieci specjalistycznych rzemieślników, którzy wspierali produkcję Cartier London w okresie znaczącej twórczości.
Źródła
- Francesca Cartier Brickell, The Cartiers (Ballantine Books, 2019), rozdz. 10 („Kuzyni w Osłabieniu, 1945–1956”) i rozdz. 11 („Koniec Ery, 1957–1974”)
- Hans Nadelhoffer, Cartier: Jubilerzy Niezwykli (Thames and Hudson, 1984; poprawione 2007), cyt. str. 253, 352
