Kryształ górski to naturalnie występująca forma bezbarwnego, przezroczystego kwarcu. Jest minerałem, a nie materiałem wytwarzanym przemysłowo, a jego właściwości optyczne różnią się od właściwości szkła: jest twardszy, posiada lekką naturalną dwójłomność, a klarowność szlachetnych okazów może być wyjątkowa. Cartier używał go szeroko od początku XX wieku, szczególnie w obiektach, gdzie przezroczystość stanowiła część koncepcji projektowej.
Zegary Tajemnicze
Najbardziej wymagające technicznie zastosowanie miało miejsce w zegarze tajemniczym, gdzie kryształ górski tworzył przezroczystą kulę lub filary, przez które wskazówki zegara wydawały się unosić bez żadnego widocznego połączenia z mechanizmem. Iluzja zależała od klarowności materiału: nawet niewielkie zmętnienia lub inkluzje przyciągnęłyby wzrok do ukrytego w środku mechanizmu. Mechanizm, zaprojektowany we współpracy z Maurice'em Couetem i oparty na precyzyjnej produkcji Jaeger-LeCoultre, był ukryty w podstawie lub ramie, a napęd był przenoszony przez sam kryształ. Kryształ górski był materiałem, który umożliwił tę iluzję.
Przedmioty Dekoracyjne i Ramki
Poza zegarami tajemniczymi, kryształ górski pojawiał się w ramkach na zdjęcia, przedmiotach biurowych, akcesoriach toaletowych oraz w pudełkach toaletowych. W okresie Art Deco, z jego zainteresowaniem geometryczną klarownością i wzajemnym oddziaływaniem powierzchni nieprzezroczystych i przezroczystych, kryształ górski oferował naturalny materiał, który można było łączyć z lakierem, emalią i kamieniami szlachetnymi, aby tworzyć silne kontrasty tekstury i przepuszczalności światła.
Kryształ Górski a Szkło
Rozróżnienie między kryształem górskim a szkłem jest ważne dla osób pracujących z obiektami z epoki, ponieważ oba materiały mogą wyglądać podobnie, ale zachowują się inaczej pod światłem spolaryzowanym i reagują inaczej na narzędzia tnące. Obiekty Cartier z epoki zazwyczaj wykorzystują kryształ górski, gdy materiał jest integralną częścią efektu wizualnego projektu; szkło było używane w innych kontekstach. Identyfikacja materiału obecnego w konkretnym obiekcie jest częścią pracy, jaką specjaliści wykonują, ustalając charakter i stan danego egzemplarza.
Przyjęcie przez okres Art Deco przejrzystości jako wartości projektowej oraz szczególne umiejętności Cartier w łączeniu naturalnych materiałów w nieoczekiwany sposób uczyniły kryształ górski powracającym elementem w najbardziej ambitnych obiektach firmy od lat 1910. do 1930.
Źródła
- Francesca Cartier Brickell, The Cartiers (Ballantine Books, 2019), rozdz. 5 („Stones Paris: Early 1920s”) i rozdz. 8 („Diamonds and Depression: The 1930s”)
- Hans Nadelhoffer, Cartier: Jewelers Extraordinary (Thames and Hudson, 1984; wyd. zmienione 2007), cyt. str. 184, 190 i in.
- Wikipedia: Kryształ Górski
