Broszka z podwójnym klipsem to forma biżuterii opracowana w Cartier Paris w latach 30. XX wieku, w której dwie pasujące lub uzupełniające się sekcje klipsów mogły być noszone jako para, oddzielnie, lub połączone ze sobą za pomocą specjalnie wykonanego metalowego łącznika, aby stworzyć jedną większą broszkę.
Mechanizm klipsa
Poszczególne klipsy różniły się od konwencjonalnych broszek pod jednym praktycznym względem: zamiast szpilki wbijanej w tkaninę i mocowanej zapięciem, każdy klips wykorzystywał sprężynowy mechanizm chwytający, który utrzymywał element na klapie, przodzie sukienki, dekolcie lub rondzie kapelusza bez przebijania tkaniny. To sprawiło, że elementy były łatwiejsze do mocowania, przestawiania i usuwania, i otworzyło to możliwości noszenia, których nie zapewniała broszka ze szpilką i zapięciem.
Po połączeniu za pomocą łącznika, dwa klipsy tworzyły jeden obiekt o innym kształcie i proporcjach niż każdy z klipsów noszony osobno. Te same elementy mogły prezentować się inaczej w zależności od sposobu noszenia.
Formy i wzory
Podwójne klipsy produkowano w szerokiej gamie wzorów. Formy geometryczne z diamentów i kamieni szlachetnych o szlifie calibré stanowią jeden kraniec spektrum, pasując naturalnie do prostoliniowej estetyki Art Deco w Cartier. Wzory naturalistyczne pojawiły się wraz ze zmianą gustów: główki kwiatów, gałązki liści i pnące formy roślinne, wszystko to pojawiło się w formacie podwójnego klipsa. Motywy zwierzęce również były tworzone w tej formie.
Zakres wzorów produkowanych w latach 30. i w kolejnych dekadach odzwierciedla, jak szeroko ten format został przyjęty w paryskich warsztatach po jego ugruntowaniu. Konwertowalna natura elementu, jego zdolność do rekonfiguracji na różne okazje, uczyniła go praktycznym w sposób, który odpowiadał zmieniającym się wymaganiom stawianym biżuterii w tamtym okresie.
Na aukcjach i w kolekcjach
Podwójne klipsy regularnie pojawiają się na głównych domach aukcyjnych wśród biżuterii Cartier z XX wieku. Zidentyfikowanie oryginalnego łącznika, jeśli jest obecny, jest częścią tego, czego szukają specjaliści oceniając egzemplarze: elementy, które zachowały swój łącznik, nadal mogą być noszone w obu konfiguracjach, natomiast te bez niego mogą być noszone tylko jako oddzielne klipsy. Stan samego mechanizmu klipsa jest kolejnym czynnikiem, który rynek bierze pod uwagę przy ocenie egzemplarzy z epoki.
Źródła
- Francesca Cartier Brickell, The Cartiers (Ballantine Books, 2019), rozdz. 7 („Cenny Londyn: Późne lata 20. XX wieku”) i rozdz. 8 („Diamenty i kryzys: Lata 30. XX wieku”)
- Hans Nadelhoffer, Cartier: Niezwykli Jubilerzy (Thames and Hudson, 1984; zmienione 2007), cyt. str. 166, 170 i inne.
